donderdag 5 maart 2015

Thuisinfuus...

 Maandag was het zo rommelig, dat ik helemaal vergat te vertellen, dat ik op de poli  wat bijzonders meemaakte. Het hele gebouw werd namelijk ontruimd vanwege een brandalarm wat af ging. Dus net aangekomen op de poli, mochten we weer rechtsomkeert naar de uitgang. Uiteindelijk konden we na 10 minuten alweer terug omdat er kortsluiting of storing of iets dergelijks was geweest. Niet iets wat ik ieder ziekenhuisbezoek mee maak ;-)

Sinds deze maand (die al wel 2 dagen oud was op het moment van mijn opname), zijn de regels van de staptijden aangepast. Hierdoor kan je in plaats van 2x drie kwartier, nu ’s ochtends een uur, ’s middags 1,5 uur en ’s avonds ook een uur gaan “stappen”. Je moet bij het van de afdeling gaan een mondkapje op, en ook moet je een groene rugtas meenemen, die gelijk ook het herkenningsteken van andere CF-ers is. Zo kan je dus gepaste afstand houden. De groene rugtas word je eigendom, en die mag je iedere opname weer meenemen, zodat je duidelijk zichtbaar voor lotgenoten kunt gaan “stappen”. Als je ’t mij vraagt een goed idee! Je kunt hierdoor vaker op stapuur, en ook beter lotgenoten herkennen. Alleen dat mondkapje… Hoewel ik de reden begrijp, vind ik ’t een vreselijk ding. Het is niet alleen erg benauwend, maar daarbij denken mensen ook dat je zo besmettelijk bent, dat ze met een boog om je heen gaan… Ach ja.. Zodra je beneden bent mag het kapje af, dus dan kan je weer je charmante lach laten zien… Alles voor de gezondheid toch?!

Dinsdag ochtend werd ik al vrij vroeg wakker na een goede nacht. De nachtdienst had mijn infuus steeds verwisseld voor de pomp ging piepen. Ideaal! (bedankt B). Op deze manier werd je wel wakker met de deur openen, maar hoefde je jezelf niet te verroeren, en kon je zo weer verder dutten. Dinsdagochtend duurde (zoals altijd de dag dat je naar huis mag) erg lang. Gelukkig had ik mijn haakwerk en laptop bij me (jaja zitten vaak in mijn noodtasje ;-)) dus vermaakte ik me wel. Tegen de middag zou ik over gaan op het thuis infuus. Ma had dus een dienst geruild, en zou me op komen halen. Helaas liep het plan anders. De cassettes zouden in plaats van voor de lunch, na de lunch pas klaar zijn. Uiteindelijk verlieten we om 15u de afdeling, moesten we toen nog even naar de apotheek, en om 15.30 reden we eindelijk weg!

Ondertussen ben ik alweer 2 dagen thuis. De routine zit er weer in. Heel gedoe steeds weer om even het ritme te pakken te krijgen. De cassettes worden namelijk ingevroren, en die moet je 24 uur van te voren ontdooien in de koelkast. 2x per 24 uur hang je dan nieuwe cassette aan. Een heel gedoe dus om de cassettes uit elkaar te houden. Maar met een zakje om een bepaalde cassette (zodat ik weet dat die het laatst uit de vriezer kwam) en mijn wekker (zodat ik ze niet vergeet uit de vriezer te halen) kom ik een heel eind ;-)

Nu is het afwachten, en hopen dat de kuur zijn werk goed doet. Ondertussen probeer ik een tussenweg te vinden. Mijn conditie op peil houden, en ook voldoende rust houden om de kuur een kans te geven.

 

Groetjes Marianne

1 opmerking:

Anoniem zei

Segregatiebeleid is meer een uitsluitingsclausule voor aansprakelijkheid ziekenhuis verzekeraar (alsof het legertje ziekenhuis advocaten zich überhaupt iets aantrekt van een enkele claim).