maandag 22 december 2014

Eind 2014...

Ondertussen ben ik alweer meer dan een maand thuis. In het begin kon ik heel erg weinig, en was eigenlijk de dag doorkomen met alle medicijnen zelf regelen en het heen en weer lopen voor zelf eten en drinken halen, meer dan genoeg. In de loop van de tijd ben ik steeds een beetje vooruit gegaan. Ondertussen heb ik wel weer het een en ander opgebouwd, maar zoals voor mijn opname is het zeker niet! Daarvoor moet ik nog heel wat opbouwen.

 Voor het eerst sinds jaren ben ik wel thuis geweest met mijn moeder haar verjaardag en sinterklaasavond. Met de kerst zo dicht bij, lijkt het ook te lukken de kerst dit jaar thuis te zijn. Te hard roepen doe ik echter niet, want je weet het nooit. Ik heb vaker van die "geintjes" uitgehaald dat ik 2 dagen voor feestdagen opgenomen werd.

Sinds afgelopen opname (eigenlijk sinds het gebruik van de medicijnen tegen schimmels, en de veranderde onderhoudsantibiotica voor thuis), heb ik enorme last van droge huid. Het begon met alleen droge handen en lippen. Dat was goed te smeren. Toen kwamen er problemen met mijn nagels. Steeds velletjes die aan de zijkant van de nagel ingroeien, zo ver, dat ze gaan ontsteken en er pus uit komt. Steeds als ik denk, het gaat de goede kant op, begint het weer opnieuw. Weken in de Dethol, continue jodium erop, niets lijkt te werken. Mijn lippen hangen de vellen soms bij (tot bloedens toe). Gelukkig heb ik daar nu hele vette zalf voor, wat wel enigszins helpt, maar handig is het allerminst. Ook mijn armen, benen, buik en gezicht zijn erg droog. Mijn dagelijkse bezigheid is dus.. Smeren, smeren en smeren.  Komende controle ga ik dit toch eens aankaarten in het ziekenhuis. Door al die ontstoken vingers zijn mijn suikers namelijk ook behoorlijk aan het schommelen. Niet echt ideaal, als je niet wilt dat mijn infectie weer erger word.

Sinds een week of 2 ben ik weer enorm aan het hoesten. Iedere nacht lig ik minimaal een uur wakker, soms zelfs 3 uur achter elkaar. Tegenwoordig  gooi ik mijn bedbodem dan maar omhoog, om half zittend te gaan slapen. Zonder slaap red je het ook niet. Hoewel het begon als een verkoudheid lijkt het toch meer en meer mijn longen weer te gaan be├»nvloeden. Even aankijken dus, en hopen dat ik de feestdagen gewoon thuis mag meemaken dit jaar. Het zou voor het eerst sinds jaren zijn dat ik de hele maand december thuis kan zijn :)

Als laatste nu nog een korte terugblik op 2014. Opnieuw een jaar waarin veel gebeurd is, leuke en minder leuke dingen. Mijn relatie met Erik verdiepte zich, mijn moeder kreeg een relatie, verschillende mensen in mijn omgeving mochten zwanger worden of zelfs een kindje krijgen... Zo werd mijn eerste tantezeggertje (nichtje) geboren. Een absoluut hoogtepunt van 2014. Maar ook de minder leuke dingen waren er in 2014. Zo dachten we in begin 2014 dat de ziekte van mijn oma (longkanker) onder controle was, maar bleek ze later dit jaar uitzaaiingen in de hersenen te hebben, en is ze nu heel erg ziek. Mensen in mijn omgeving met een doodgeboren kindje of miskraam, en mensen met dezelfde ziekte als ik die moesten overlijden.

Ik weet dat er veel lezers van mijn blog niet kerkelijk zijn. Toch wil ik ook hier zeggen dat ik blij en dankbaar ben, voor alle mensen die aan mij denken, maar ook voor mij bidden. Afgelopen opname kreeg ik een kaartje van een mevrouw uit Groningen. Ze las al een hele tijd mijn blog, en stuurde me in het ziekenhuis een bemoediging. Zulke kleine gebaren, van mensen die ik niet eens ken, doen mij zo ontzettend goed! Dit geeft naast het geloof, steeds opnieuw kracht om door te gaan. Bedankt!

Verder wens ik iedereen die mijn blog leest Goede Kerstdagen en een Voorspoedig Nieuwjaar.

Marianne

Ps. de 29e moet ik voor controle terug. Mocht hier iets bijzonders uitkomen volgt er een snelle update. Anders praat ik u in het nieuwe jaar weer bij.