dinsdag 26 februari 2013

Cardioloogbezoek en de uitslagen

Vorige week moest ik voor de uitslagen van de onderzoeken van mijn hart naar de cardioloog. De hartecho die ik heb gehad, was gelukkig helemaal goed. Er waren geen afwijkingen te zien. Mijn hart pompt goed, de doorstroom en drukken zijn goed, en de kamers en boezems zijn goed. Uit de holter bleek dat mijn hartslag inderdaad continue veel te hoog is. Hebben mensen van mijn leeftijd normaal een hartslag van 30 bij slapen, ik had een hartslag van 60. In rust was mijn hartslag 110-120 in plaats van 60-80. Bij inspanning steeg mijn hartslag tot 160, en bleef daar ook een hele tijd hangen. De cardioloog vermoed dat een combinatie van bloedarmoede, chronisch ziek zijn en een momenteel verminderde conditie mijn hoge hartslag veroorzaken. Ze vermoed dat de bloedarmoede niet de enige oorzaak is, en ook dat mijn hartslag dus bij afnemen van mijn bloedarmoede, niet volkomen normaal zal worden. Er zijn 3 mogelijkheden wat ze nu kunnen doen. De eerste is dat ze niets doen. Dit betekent dat mijn hartslag hoog blijft, en de vermoeidheid waarschijnlijk ook niet heel veel meer af gaat nemen. De tweede optie is een b├Ętablokker gaan slikken. Nadeel hiervan is dat je er erg moe van kunt worden, en dus is het de vraag of dit mij zou helpen. Een andere optie zou Ablatie zijn. Dit is een behandeling, waarbij ze via je lies naar je hart gaan. Ze gaan dan “rommelen” met de elektroden van je hart, om hem zo weer in een normale snelheid te laten kloppen. Aan deze behandelingen zitten best wat risico’s. Allereerst op infectie, omdat je een tijdlang plat op een tafel moet liggen, niet mag hoesten, en ook daarna nog last zult hebben. Mocht er bij dat onderzoek iets mis gaan, kan het zelfs zo zijn dat je de rest van je leven een pacemaker nodig hebt. Mijn cardioloog zou nog gaan overleggen met een paar collega’s van haar, en met de rest van het team. Binnenkort heb ik een telefonische afspraak met wat ze aanraden om te doen. Ze vermoedde zelf dat niets doen het beste was.
Verder gaat het hier zijn gangetje. De vermoeidheid blijft, soms hoest ik wat meer, soms hoest ik wat minder.. Soms ben ik wat benauwd, en op andere dagen heb ik daar geen last meer van. Op een rustig tempo probeer ik ondanks de vermoeidheid toch het een en ander op te bouwen. Dit valt nog niet erg mee, en kost alles van me. Veel afspraken of leuke dingen moet ik uitstellen of verzetten, omdat het nog niet mogelijk is om ze uit te voeren. Hoewel dit niet altijd leuk is, probeer ik er het beste van te maken, en te genieten van de kleine dingen die wel lukken.
Groetjes Marianne

woensdag 6 februari 2013

Controle ziekenhuis

Maandag ben ik voor controle naar het ziekenhuis geweest. Mijn longfunctie was helaas alweer een paar procent minder dan eind december, 3 dagen voordat ik van mijn infuus af ging. Mijn arts was hier niet erg bezorgd over, omdat het goed kan zijn dat het een tijdelijke winterdip is. Mijn bloedwaarden waren gelukkig alweer wat beter dan tijdens mijn opname, maar voordat de hele “voorraad” weer aangevuld is, kunnen er nog wel een paar maanden voorbij gaan. De vermoeidheid zal stapje voor stapje minder worden, maar ook dit kan nog wel een tijdje duren. Moe ben ik natuurlijk altijd, maar de vermoeidheid die ik er door de bloedarmoede bij heb, maakt dat ik nog minder kan dan het minimale dat ik daarvoor kon.
Kortom, een kwestie van geduld hebben. Ik heb al een paar keer de vraag gekregen waarom men geen ijzerinfuus geeft. De reden hiervan is echter, dat als ik dan een grote bloeding krijg, en bloed nodig heb, ze dit niet kunnen geven omdat ik dan recent al ijzer heb gehad. Daarbij is ijzer een goede voedingsbodem voor de bacteri├źn in je longen, waardoor ze niet teveel in een keer willen geven. Wellicht verschilt dit per ziekenhuis, maar dat is dus de reden dat ze het bij mij niet willen doen. Met een afspraak over 2 maanden, mocht ik weer lekker mee naar huis. Het reservetasje dat we sinds vorige keer niet meer thuis durven te laten (11 december werd ik na een polibezoek gelijk opgenomen en had ik niets bij me), ging weer lekker mee naar huis, waar het weer uitgepakt werd.
Groetjes Marianne

vrijdag 1 februari 2013

een tijdje geleden

Na 3 weken niets geschreven te hebben, laat ik toch maar weer even wat van me horen. De reden dat ik zolang niets heb laten horen, is dat er gewoon niets te vermelden valt. Ik ben nog steeds erg moe, kan erg weinig en lig vaak bijna de hele dag op de bank. De dingen die ik doe, moet ik verspreiden over bijvoorbeeld de hele middag of dag, met veel rusten tussendoor.

Woensdag moest ik naar het ziekenhuis in den Haag, om een hartecho te laten maken. Dit in verband met mijn hoge hartslag. De reden is nu wel bekend waarschijnlijk (bloedarmoede kan hoge hartslag veroorzaken), maar toch willen ze alles nu even uitsluiten. Verder ben ik woensdag ook aangesloten op een holter (deze meet 24u de hartslag uitgebreid) die ik 24u bij me heb gedragen. Ik had 10 plakkertjes met elektroden op mijn borstkast en die elektroden waren verbonden aan een kastje. Na 24 uur mocht dit er weer af. Helaas bleek toen dat ik uitslag had gekregen van de plakkers. Dat verklaart dus ook de jeuk die ik tijdens de meting had. Verder heb ik woensdag ook bloed geprikt om te kijken of mijn bloedarmoede al minder word door de medicijnen die ik nu vanaf december slik. Maandag moet ik naar de longarts, en dan krijg ik de uitslag.

Vorige week ging het plotseling slechter met mijn opa, die al in het ziekenhuis lag. Vrijdag zelfs zo slecht, dat we vrijdagavond naar hem toe zijn geweest, omdat dit anders mogelijk niet meer zou kunnen. Gelukkig lijkt het nu iets beter te gaan, maar hij is nog erg zwak.

Volgende week hoop ik weer een blog te schrijven, over hoe het in het ziekenhuis ging.

Groetjes Marianne