zaterdag 29 januari 2011

Ritalin, en afgelopen week

Afgelopen week kreeg ik via mijn blog de vraag, of de Ritalin nu werkt, en of ik meer kan. Eigenlijk vind ik het moeilijk te beoordelen of de Ritalin nu echt helpt. Qua fysio zit ik nog niet op het niveau dat ik in november had, en ook kan ik nog steeds niet naar de catechisatie (tijdstip is voor mij niet gunstig, omdat later op de avond mijn energiepeil hard daalt). Afgelopen week heb ik ook 2 dagen op de bank gelegen, omdat ik teveel had gedaan, en zo moe was dat ik niets anders kon dan dat.

Op sommige momenten heb ik het idee dat ik meer kan, maar gevolg daarvan is altijd wel dat ik dubbel zo moe ben. Dus eigenlijk is het meer doen, maar daarna dubbel zo moe. Daarbij komt dat ik nog steeds een infectie heb, en dat ik dus nu ook niet echt kan beoordelen hoe het met de Ritalin gaan zou, als ik geen infectie heb. Een infectie vergt natuurlijk ook energie van je. Kortom, ik kan nog steeds niet echt duidelijk aangeven of het nu wel of niet werkt. In het ziekenhuis heb ik het hier ook met de arts over gehad, en die zei dat we het beste gewoon door konden gaan met de Ritalin, omdat als je nu stopt, je helemaal in een gat valt, dat je niets meer kan.

Sinds deze week is bekend dat mijn PAC voortaan thuis door word gespoten. In het ziekenhuis heb ik gevraagd of die mogelijkheid er was, en bij wie ik dan terecht zou komen. Na wat informatie inwinnen, kwamen we terecht bij het AVT-team (Ambulant Verpleegtechnisch Team). Als het zo uit komt dat de PAC doorgespoten moet worden, als ik naar het ziekenhuis moet, dan word het in het ziekenhuis gedaan, en anders gaat het AVT team het in het vervolg doen. Dit scheelt een hoop tijd, reizen, kosten en natuurlijk energie!

Afgelopen woensdag hebben we bezoek gehad van vrienden, die ook altijd op de camping zitten, waar wij heen gaan in de zomer. We zien ze niet zo vaak, (dit was de 1e keer dat ze bij ons thuiskwamen, vanwege de afstand) en dus was het erg gezellig om weer even bij te praten. Woensdag middag had was ik oververmoeid, en ben ik dus op de bank gaan liggen. Ook donderdag heb ik rustig aan gedaan, maar wel is ’s morgens mijn vriendin even langs geweest, wat erg gezellig was. Hoewel ik moe was, vind ik de sociale contacten erg belangrijk! Maar al te vaak zit ik alleen, en dan is het dubbel zo gezellig als er iemand komt!

Gisteren ben ik weer naar de fysio geweest. Gelukkig kan ik het nog steeds stabiel houden. Het kost alles van me, maar ik ga in ieder geval niet achteruit. En het uiteindelijke doel is vooruitgang!

Vanmorgen heb ik samen met mijn moeder nog even kaarten zitten maken. Nu heb ik voor even weer genoeg gedaan, en zit ik lekker op de bank te genieten van de muziek. Vanavond komen opa en oma nog even langs, en dan is deze week alweer voorbij. Hopelijk kan ik de komende dagen wat uitrusten, zodat ik de nieuwe week weer met wat meer energie dan nu kan beginnen.

Allemaal een goed weekend, en tot volgende week!

Groetjes

dinsdag 25 januari 2011

Door het oog van de naald?!

Afgelopen nacht toen ik me om wilde draaien, begon er van binnenuit weer wat te pruttelen. En jawel, de 2e longbloeding binnen een maand. Gelukkig was het niet veel, maar toch was het een longbloeding. Omdat ik vandaag een afspraak had staan in het ziekenhuis voor controle, heb ik verder geen actie ondernomen, en ben ik weer gaan slapen. Vanmorgen heb ik dus het vernevelen ook maar een keer overgeslagen, omdat dit de kans op een bloeding vermeerdert. Gelukkig is het niet meer terug gekomen.

Om 3 uur waren we in het ziekenhuis om longfunctie te blazen. Die was tot mijn verbazing 4% gestegen. Mijn klachten zijn namelijk nog allemaal aanwezig. Blij ben ik wel, dat mijn longfunctie gestegen is, nu het gevoel nog dat ik ook werkelijk opknap.

Om half 4 had ik een afspraak bij de psychiater. Toen ik in het ziekenhuis lag, had ik al een gesprek met haar gehad, en ze wilde nog een gesprek, om me beter te leren kennen. Vanmiddag had ik dus het vervolg, en tevens het afsluitende gesprek. We zijn tot de conclusie gekomen, dat ik psychisch goed in mijn vel zit. Zelf wist ik dit al, maar nu is dat ook bij hun bekend. Nadat ze gezegd had dat ik, mocht het nodig zijn, aan de bel kon trekken bij haar, heb ik afscheid van haar genomen, en ging onze tocht weer naar de longpoli. Dit keer voor het gesprek met de arts.

Deze vond het vervelend dat ik me nog steeds niet fit voelde. Ik heb nu toch al 4 weken aan een stuk antibiotica. Aan de hand van de klachten, zou hij een infuuskuur kunnen geven. Maar gezien mijn longfunctie weer wat opgekrabbeld was, en ik nog maar zo kort geleden van het infuus gegaan ben, wil hij het eerst even aankijken. Volgende week begin ik namelijk weer met mijn maand AZLI vernevelen (antibiotica). Misschien dat dit er voor zorgt dat ik me beter ga voelen. Wel geeft hij ter bescherming (omdat ik die bloeding heb gehad) opnieuw een tavenic kuurtje mee. Niet dat ik hiervan op zou knappen, maar zodat ik in ieder geval al het mogelijk heb, om een nieuwe infectie te voorkomen. Mocht het zo zijn dat ik me slechter ga voelen, dan moet ik aan de bel trekken, en volgt alsnog opname.

Als laatste gingen we naar de apotheek, en daarna op weg naar huis. Helaas was het precies in de spitstijd (het was immers net na 5 uur). Om een uur of 6 zijn we daarom maar even de MacDonalds binnen geschoten, waar we hebben gegeten. Om iets over 7 uur stapten we thuis de deur weer binnen.

Vanavond bijtijds naar bed, en proberen wat bij te tanken, want mijn energiepeil is na zo’n middagje gedaald tot onder 0 ;-) Morgen staat er weer een nieuwe dag te wachten, met iets leuks.. Daar later meer over;-)

Groetjes

vrijdag 21 januari 2011

Net voor het weekend, nog maar eens even een berichtje op mijn site plaatsen, om jullie bij te praten over afgelopen week. Afgelopen week heb ik 2x fysio gehad, en hoewel het niet veel in 1x is, proberen we toch telkens ietsje op te bouwen. Ik blijf in ieder geval stabiel, en daar ben ik al heel blij mee. Het fietsen zit nu op 3x2 minuten, en daarnaast doe ik dan 5 apparaten voor krachttraining, en ik rijd zelf naar de fysio en terug. Thuis deed ik, voor ik weer naar de fysio ging, 4x2 minuten op de hometrainer. En hoewel ik dit wel iets minder doe, doe ik er nu andere dingen naast. Ik denk dat ik dus toch steeds wel een klein stapje vooruit zet. De eerste keren na de fysio had ik flink last van spierpijn. Ondertussen zijn mijn spieren er weer aan gewend, en proberen we steeds een beetje meer te doen.

Verder heb ik me beziggehouden met wat kaarten maken, met mijn mams een rondje park lopen (ik in de rolstoel), ben ik regelmatig met catechisatie bezig, en heb ik vandaag mijn site weer een nieuw jasje gegeven (kijk hiervoor even op www.ikisziek.websitemaker.nl/marianne ). Ik was wel een beetje op de sneeuw-achtergrond uitgekeken, dus weer eens wat anders. Gisteren ben ik met mijn moeder naar de action geweest. Dit was erg leuk, al was ik daarna wel erg moe.

Komend weekend ga ik lekker uitrusten van afgelopen week, en bijtanken voor komende week. Want komende week, word een behoorlijk druk weekje, met onder andere een ziekenhuiscontrole, 2x fysio, etc. Natuurlijk ga ik nu nog niet alles van komende week vertellen, want dan heb ik dan niets meer te vertellen;)

Groetjes en fijn weekend allemaal!

maandag 17 januari 2011

bijpraten

Ik ben me er van bewust dat ik de laatste weken niet zo vaak meer blog, als wel eens het geval geweest is. Reden is, dat ik gewoon niet veel te vertellen heb. Want ga nu eens iedere dag vertellen over je dagelijkse bezigheden. Zo veel heb ik daar nu ook weer niet over te vertellen, omdat ik eigenlijk weinig bijzonders doe op een dag. Niet iets waar ik veel over kan vertellen in ieder geval.

Vrijdag ben ik weer naar de fysio geweest. Omdat ik erg moe was, hebben we wel iets minder gedaan dan dinsdag, omdat ik zelf ook nog naar huis moest rijden. Dit keer had ik niemand bij me, die terug zou kunnen rijden. Ondanks dat ik iets minder gedaan heb, ben ik niet ontevreden. Als je zag wat ik deed toen ik begin december thuis kwam uit het ziekenhuis, en wat ik nu doe, zit daar toch wel degelijk verschil in. Dit neemt echter niet weg, dat ik graag meer zou willen, maar ja, wie wil dat niet?

Waar ik volop van kan genieten, is als ik de energie heb, om met mijn auto weg te gaan. Vaak komt dit neer op naar de fysio rijden, maar zelfs dat neemt de pret niet weg. Als ik naar buiten kijk, en mijn autootje zie staan, komt er volgens mij vanzelf een grijns op mijn gezicht.

Ondertussen ben ik 5 dagen bezig met de antibiotica drank, die ik heb omgedoopt tot vieze-gezichten-drank. Ik voel me nog niet veel beter, maar ik heb nog ruim een week, voordat ik weer terug moet naar het ziekenhuis. We hopen er het beste maar van, en gaan er vooralsnog vanuit dat ik ervan op ga knappen.

Ik geloof dat ik jullie nu wel weer een eind bijgepraat heb. Groetjes

woensdag 12 januari 2011

Nieuwe ronde, nieuwe kansen

Gisteren ben ik voor het eerst weer naar de fysio toe geweest. Tot gisteren heb ik steeds thuis op de hometrainer opgebouwd, maar nu vond ik het wel weer eens tijd worden om weer bij de fysio te gaan trainen. Omdat ik niet wist of ik zelf terug kon rijden na het trainen, heb ik mijn moeder meegenomen. Maar eigenwijs als ik was, wilde ik na de fysio gewoon zelf rijden. Vrijdag moet ik dat immers ook kunnen? Dan ga ik namelijk weer naar de fysio, maar kan mijn moeder niet mee, om op de terugweg te rijden. Het rijden na de fysio ging goed, maar later merkte ik dat ik toch teveel heb gedaan in 1x. Ik heb de hele middag op bed gelegen, en ben vroeg gaan slapen ’s avonds. Vrijdag dus iets minder, en daarna weer steeds een beetje opbouwen.

Dankzij de spieroefeningen die ik heb gedaan, heb ik vandaag enorme spierpijn van 1 van de apparaten. Bij deze oefening moest je gewicht wegduwen met je armen (naar voren, en weer terug laten zakken). Ik zit me suf te piekeren, hoe die spieren ook al weer heten, dus als je het weet, roep maar.. Ik voel in ieder geval, de spieren aan de voorkant van de schouder, aan beide kanten… Maar hoe die spieren heten?

Vandaag had ik eigenlijk alleen een afspraak voor mijn PAC doorspuiten in het ziekenhuis. Omdat ik me echter al langer niet fit voel, had ik zelf gevraagd om een extra longfunctie erbij, en eventueel die antibioticadrank die ik eerder al eens gehad heb. De arts wilde me echter eerst zien. Dus ook een artsenbezoekje werd er aan vastgeplakt. Helaas kon de longfunctie niet later dan half 12, en de arts niet eerder dan half 2, dus hebben we lekker in het winkeltje een broodje gegeten. Mijn longfunctie was van 74% naar 68% gegaan. (van 2.33L naar 2.13L). Toen de arts mijn longen beluisterde, hoorde hij ook hier meer knispering dan normaal. Dit in combinatie met al mijn klachten (hoesten, benauwd, afvallen, minder eetlust, torenhoge suikers, pijn bij de longen, etc) kwam hij tot dezelfde conclusie, als die ik al getrokken had. Een infectie!

Gelukkig wilde hij me niet gelijk weer opnemen, en heeft hij de antibioticadrank voorgeschreven, die ik zelf al in gedachten had. Over 2 weken heb ik een afspraak staan, die gemaakt is na mijn opname. Die blijft er gewoon staan, zodat we de infectie en de antibioticakuur kunnen evalueren. Hopelijk kan ik dan zeggen dat ik er lekker van opgeknapt ben, en is er geen infuuskuur nodig. Als ik echter achteruit ga, of niet echt ervan opknap, zullen we dan verder kijken. We gaan dus weer 2 weekjes afwachten of de kuur gaat helpen. (dat heb ik weer.. ben ik helemaal afgekickt van de vorige antibiotica-drank verslaving, schrijven ze het weer voor.. hihi.. flauhauw..)

Bij de CF-consulente heb ik gelijk gevraagd naar mogelijkheden die er waren om mijn PAC door te spuiten, bij mij in de buurt, of thuis. Ze gaat hier achteraan, en ik hoor daar nog meer van. Als de PAC doorspuiten tegelijk valt met een controleafspraak, kan ik het gelijk doen, maar is dat niet het geval, komt er waarschijnlijk een andere oplossing.

Na nog een tijdje gewacht te hebben bij de apotheek, op de 1e fles antibioticadrank, konden we vertrekken uit het ziekenhuis. Mijn moeder is de auto gaan halen, en ik heb bij de ingang gewacht. Omdat we nog wat boodschappen nodig hadden, zijn we gestopt bij het winkelcentrum in Rotterdam, Alexandrium. Na zo’n lange dag, ben ik nu natuurlijk erg moe.. Morgen dus maar een rustig dagje inlassen. Huispak aan, bankhangen, en verder bijkomen van alles. Vrijdag moet ik natuurlijk wel weer uitgerust zijn, om weer naar de fysio te kunnen!

Groetjes

maandag 10 januari 2011

Fysio, ziekenhuis etc

Het is alweer een tijdje geleden dat ik wat van me heb laten horen. Ondertussen is mijn antibiotica kuur bijna afgelopen, en heb ik het idee dat de kuur niet erg geholpen heeft. Ik zit erg vol, ben benauwder dan voor de infectie, heb infectiepijn bij mijn longen, en suikers die zelfs na het verhogen van mijn basaal, nog aan de hoge kant zijn. Vandaag ga ik dus een mailtje sturen, of ik woensdag gelijk even longfunctie kan blazen, omdat ik dan toch in het ziekenhuis ben om mijn PAC door te spuiten. Hopelijk heeft de arts nog een ander idee, voor hij over gaat op een infuuskuur. Daar heb ik namelijk weinig zin in;-)

Afgelopen vrijdag heb ik de huisarts gebeld, of het mogelijk was dat mijn PAC voortaan door hun word doorgespoten. Omdat ze dit echter maar heel zelden doen, hebben ze liever dat de thuiszorg dat gaat doen. Maar daarvoor moet ik dus eerst een brief van het ziekenhuis hebben, en daar gaan we dus maar achteraan. Telkens voor mijn PAC doorspuiten naar den Haag, lijkt me ook niet echt een optie. Zolang het gelijk loopt met de controleafspraak is het niet erg, maar nu loop ik 2 weken ongelijk. Woensdag naar den Haag voor mijn PAC, en de 25e voor controle.. Vervolgens mag je dan 2 weken later weer voor je PAC. De thuiszorg zou zowel in energie, tijd als benzine heel veel schelen. Nu ben ik eigenlijk benieuwd of er goede ervaringen zijn met de thuiszorg?

Verder heb ik afgelopen vrijdag ook mijn fysiotherapeut gebeld. Afgelopen weken heb ik zelf weer redelijk wat opgebouwd thuis. Ook heb ik weer wat vaker auto gereden, dus besloot ik dat het maar weer eens tijd werd, om weer naar de fysio toe te gaan. Daar kan ik namelijk ook weer spierkracht gaan trainen. Morgen om 12 uur heb ik een afspraak. Omdat ik niet weet of ik na fysio nog zelf kan autorijden qua vermoeidheid, neem ik de 1e keer mijn moeder mee, zodat die terug kan rijden als het niet lukt. Ik ga natuurlijk niet de weg op, als ik eigenlijk te moe ben om goed op te letten;-)

Vanmorgen heb ik mijn auto voor de APK keuring weg gebracht. We hadden afgesproken dat ik een leenauto mee zou krijgen. Nu staat er dus een luxe Kia Venga voor de deur. Ik ben blij met mijn eigen autootje, dolblij, maar zo’n grote luxe bak is toch wel even wat anders om in te rijden.. Vanavond mag ik mijn eigen auto weer ophalen, maar ik denk dat ik dit laat doen, door mijn moeder of broer. Als ik namelijk niet te moe ben, wil ik vanavond weer proberen naar catechisatie te gaan. Ik ben al een stuk of 10 keer niet geweest, en zou dolgraag weer gaan. En tja, als je nooit probeert of het lukt, zal je het niet weten ook hé?

Ik geloof dat ik jullie nu wel weer een eind heb bijgekletst… Groetjes, en een fijne dag allemaal!

donderdag 6 januari 2011

Scrappen...

Allereerst allemaal bedankt, voor de leuke reacties die ik kreeg op mijn nieuwe kapsel. Ik moest in het begin wel even wennen, maar ondertussen ben ik er helemaal blij mee. Het grootste compliment dat ik kreeg, was toch wel dat ik door mijn kapsel, meer op mijn moeder leek. Wat wil je nog meer hé?

Gisteren had ik weer zo’n onbedwingbare bui tot scrappen. Ondanks dat ik eigenlijk te moe was, besloot ik toch even te gaan scrappen. Ik was alleen thuis, dus kon alles zo lang laten staan als ik zelf nodig vond. Met telkens even een pauze van het scrappen, ben ik alles bij elkaar toch een behoorlijk tijdje doorgegaan. Later merkte ik dat natuurlijk duidelijk, en verder heb ik dus de hele avond op de bank gehangen, en ook vandaag ga ik er een rustig dagje van maken.

Omdat ik het nu al zo vaak over het scrappen heb gehad, zullen jullie vast wel benieuwd zijn hoe het nu allemaal geworden is. Voor de mensen die tussentijds mee zijn gaan lezen, zal ik even uitleggen wat ik aan het maken ben. Ik heb een groot scrapbook van Marjolein Bastin. Daarin ga ik op iedere bladzijde 1 levensjaar scrappen. Beginnende als baby, en ondertussen heb ik 11 jaar net af. Het is een hele kunst om iedere keer wat anders te verzinnen. Er zitten hele leuke tussen, maar er zitten ook (in mijn ogen) wat minder leuke tussen. Hierbij een kijkje naar wat ik tot nu toe al gescrapt heb:

Op de 1e pagina heb ik een fotobewerking gemaakt van toen ik net met het project begon.


Bij 0 jaar: zie je mij als baby. In de box, in bad, met mijn vader, en met mijn moeder, en zoals je ziet, was ik toen al verzot op chips. Het was zelfs zo erg, dat ik mijn broer me liet voeren, door de spijlen van de box heen.. haha..


Bij 1 jaar: zie je mij spelend met mijn broer, buiten spelen, mijn eerste wankele stapjes door de gang, en mijn 1e verjaardag. Ik weet van die tijd weinig meer af, dus ik kan er ook niet zo veel van vertellen.



Bij 2 jaar: zie je mijn eerste ziekenhuisopname. Toen is ook de CF ontdekt. Daarnaast zie je het hele gezinnetje, bij de geboorte van mijn broertje. Bovenaan zijn mijn broer en ik aan het krijten op het schoolbord wat we hadden. Wat in het vervolg wel op zal vallen, ik had altijd een speen of een fef (fles) in mijn mond;)


 Bij 3 jaar: zie je mijn broer en mij, met de pet en sjaal van mijn opa. Heerlijk vonden we het om daarmee te spelen. Verder zie je mij, mijn moeder helpen met de strijk. Haha.. toen deed ik het nog;)


Bij 4 jaar: zie je mijn verjaardag in het ziekenhuis. Dit was de eerste (en hopelijk ook laatste) verjaardag die ik in het ziekenhuis heb gevierd. Daarna heb ik wel met allerlei feestdagen en bijzondere dagen in het ziekenhuis gelegen, maar gelukkig niet met mijn verjaardag. En dat wil ik maar even zo houden;) Verder zie je mij sprayen onder een roze paraplu’tje, met mijn broertje naast me.


Bij 5 jaar: zie je mij op mijn 5e verjaardagsfeestje, samen met een vriendinnetje. Op de andere foto zit ik samen met mijn broertje, en de hond die we toen hadden: Blacky. Later is die hond naar een oom en tante gegaan, omdat hij alles opat als wij weg waren. Hij at alle schoenen op, trok de vloerbedekking in de gang los etc. En omdat ik nogal vaak in het ziekenhuis lag, was dat geen doen meer.



Bij 6 jaar: zie je bovenaan dat mijn broertje jarig is, en wij hem een cadeautje geven. Onderaan zie je mij als (poppen)moedertje. Waar ik was, was mijn pop, en waar mijn pop was, was ik.. Misschien dat er toen al een SPW’er in me zat?
  


Bij 7 jaar: zie je mij op een politiemotor in het politiemuseum. Samen met een kennisje waar we toen vaak mee optrokken. Op de andere foto, zit ik samen met mijn broer en broertje, dat was geloof ik een foto voor mijn ouders, om als verrassing te geven. Maar helemaal zeker weet ik het niet meer;)



Bij 8 jaar: zie je mijn broer, broertje en mij in de dierentuin. Midden onder zie je mijn oude schooljuf, samen met een vriendinnetje en mij, bij het spoorwegmuseum, en rechts pakte ik (Dat deden we altijd een avond van tevoren, omdat de dag zelf vaak niet iedereen er op hetzelfde moment was) een cadeautje uit voor mijn verjaardag.


Bij 9 jaar: zoals ik al eerder zei, was ik altijd met de poppen bezig. Toen ik op mijn 9e verjaardag een wandelwagen kreeg, was dat natuurlijk helemaal te gek.



Bij 10 jaar: zie je mij mijn verjaardagstaart uitblazen, en een cadeautje uitpakken. Ik heb verschillende kleren aan, maar ook weer vanwege het feit dat de cadeautjes vaak een avond eerder werden gegeven.


Bij 11 jaar: zit ik samen met mijn neefje op de schoot van Sinterklaas. Die avond vierden we Sinterklaas met de hele familie, en hadden ze dus als verrassing voor de kinderen, een sinterklaas met zwarte pieten geregeld.


Zo, nu zijn jullie weer bij met mijn scrapwerk. Als ik weer een aantal leeftijden af heb, zal ik weer wat foto’s laten zien;-)

Groetjes

dinsdag 4 januari 2011

Tadaaa... Nieuw kapsel;)

Alle drukte van afgelopen weken (kerst en oud en nieuw) heeft flink op mijn vermoeidheid ingehakt. Toch heb ik het gisteren gepresteerd om weer een klein stapje op te bouwen met het fietsen op de hometrainer. Welliswaar was ik daarna heel erg moe, maar toch.. Ik heb het wel weer gedaan.. Nog 1 zo’n stapje en ik zit weer op de basis van voor mijn opname.. En nu natuurlijk hopen dat ik verder kan met dat opbouwen, zodat mijn conditie flink opgevijzeld word. Want meer conditie betekend meer weerstand, en meer weerstand betekend minder infecties;)

Ondanks de kuur Tavenic voel ik me nog niet goed. Het hoesten is wel minder, maar de benauwdheid blijft, en op sommige momenten is die zelfs erger dan eerst. Omdat het hoesten wel minder is geworden, heb ik besloten het toch nog even aan te kijken, totdat ik klaar ben met de kuur. Infuuskuur kan immers altijd nog, en eerlijk gezegd zit ik daar niet zo op te wachten.

Voor gisteravond hadden we met de thuiskapster een afspraak gemaakt. Ik wilde al langer een ander kapsel uitproberen, en dus heb ik de knoop doorgehakt, en jawel.. Het nieuwe kapsel is er.. Heel wat anders, maar al zeg ik het zelf.. Ik ben wel tevreden.. : ) Natuurlijk is dan het eerste wat gevraagd gaat worden: Maak eens foto’s? Dus om jullie vragen voor te zijn, hier 2 foto’s van mijn nieuwe kapsel;)




Groetjes

zaterdag 1 januari 2011

Nieuwjaarsblog, een blik vooruit..

Vandaag is het de eerste dag van het nieuwe jaar. Het jaar 2011. Allereerst wil ik jullie allemaal al het nodige toewensen voor 2011. Gisteren schreef ik een blog met een terugblik op afgelopen jaar. Vandaag wilde ik een blog schrijven, over mijn verwachting en hoop voor het nieuwe jaar. Afgelopen jaar begon ik, vol hoop op verbetering. Na de revalidatie.. dan zou ik alles weer kunnen. Helaas kwam ik hiermee bedrogen uit. Misschien was deze verwachting ook te groot. Want hoe kan je nu opeens, weer helemaal opgeknapt zijn? Hoe kan je, als je een jaar achteruit ging, dan binnen een aantal weken weer de oude zijn? Ik hoopte ook op het halen van mijn rijbewijs. Dit mocht wel gebeuren. En daar ben ik nog steeds erg blij mee.


Hoewel ik vorig jaar met grootse verwachtingen begon, is daar niet al te veel van terecht gekomen. De hoop en verwachting op verbetering blijft, maar ik denk dat het reëel is, om blij te zijn met iedere verbetering. Verbetering van longfunctie, conditie en misschien zelfs wel de vermoeidheid. Ieder stapje vooruit, betekent immers geen stapje achteruit? Ieder stapje vooruit, betekent immers een stapje de goede richting op? En wie weet, komt er na heel veel van die stapjes wel een moment, dat als ik achterom kijk, ik kan zeggen: Ik ben een stuk opgeknapt.

Ook komend jaar zal er weer veel gaan gebeuren. Leuke dingen, en minder leuke dingen. Een aantal dingen staan al gepland, veel dingen zullen er nog bij komen. Maar in al die dingen, hoop ik vooral dat ik die dingen niet alleen hoef te doen. Vrienden, kennissen, familie en mijn lezers.. Ik hoop ze hier allemaal bij te betrekken. En hoewel ik niet altijd overal bij aanwezig zal kunnen zijn, wil ik er altijd voor hen zijn…

Groetjes Marianne