woensdag 30 september 2009

Vrijheid?!! !-----> blijheid!!

Gisteravond toch maar een mail naar het ziekenhuis gestuurd.. Ik had immers beloofd hun in te lichten als ik achteruit ging, en achteruit ben ik wel iets gegaan... Dus ik de stoute schoenen aangetrokken, en een mail gestuurd... Zoals ik tegen ma zei: Ik kan mn kop wel in het zand steken, maar dat veranderd de zaak niet... En aangezien wij geen zand, maar plavuizen hebben (komt nogal hard aan) hield ik mijn hoofd maar boven de grond.

De reden dat ik gisteravond mailde, was omdat mijn mail dan 's morgens gelijk gelezen word. En anders heb je kans dat hij pas aan het einde van de dag gelezen word. Vandaag helaas de hele dag zitten wachten... (tja, geduld is een schone zaak). En toen net, om 10 over half 4 kreeg ik eindelijk reactie. Ze hadden overlegd, en ik mag het nog even aankijken... Als ik verder achteruit ga moet ik weer contact op nemen, maar anders hebben we het er op de poli over, dinsdag als ik voor controle moet.

Aan de hand van een longfunctie, en een gesprek zal dan bekeken worden hoe we verder gaan... Misschien uitstel van de zaken, maar ik vind het heerlijk nog even thuis te mogen blijven... Misschien dat het toch nog lukt om nog wat op te bouwen, zou mooi zijn toch?:) Jaja, we blijven er maar positief onder, de zaken veranderen toch niet;)

Zo, jullie zijn weer op de hoogte... Oja, ik heb besloten de tas toch te kopen... Hij is dan wel duur, maar het kan voor meer doeleinden gebruikt worden, en dan heb ik wel een leuke tas!! daarnaast zaten er deze week kortingstikkers bij de folder, dus hopelijk mogen die op die tas geplakt worden, en kan ik 20% korting krijgen;) Vanavond mijn mams maar eens lief aankijken of ze zin heeft om hem te gaan halen;)

Groetjes

dinsdag 29 september 2009

Hoe een bromvlieg het bloed onder je nagels vandaan haalt...


Omdat je toch niet opknapt, van continue herhalen hoe het met je gaat, en uitgebreid beschrijven wat je wel en niet kan, ga ik het vandaag niet hebben, over hoe het met me gaat. Daarvoor verwijs ik je naar de blog van gisteren;) Want hoewel ik wel hard heb geroepen dat ik niet iedere dag ga bloggen nu ik thuis ben, blijk ik ondertussen erg verslaafd te zijn aan het bloggen, en is mijn dag niet klaar als ik niet heb geblogd, dus hier weer een blogje;)


Vanmiddag mijn pc maar eens afgespeurd naar spreuken, en vond bij die speurtocht 3 spreuken, die me toch wel heel erg aan spreken, en daarom wil ik ze met jullie delen. Ik vermoed dat er komende week nog wel meer spreuken komen, omdat ik nu eenmaal op spreukentocht ben, en het erg leuk vind om sommige spreuken te lezen... De 3 spreuken voor vandaag:


- Of je je leven lachend of huilend doorbrengt, hij duurt even lang... (dus gaan we uiteraard voor lachen...)
- Het leven is net ganzenborden... Je kunt telkens overnieuw beginnen, tenzij je in de put blijft zitten... (ik kan niet in de put blijven, want ik heb lieve vrienden om me heen, die altijd een touw gereed hebben om me er uit te trekken)
- Gaat het niet zoals het moet, dan moet het maar zoals het gaat!!!


Bij deze ook een oproep aan alle mensen die mijn blog lezen;) Plaats de spreuk in mijn gastenboek, die jou het meeste aanspreekt... Kben benieuwd!


Van de hele dag een beetje thuis zitten, bankhangen en puzzelen, kan je soms ook hele grote voordelen hebben... Zo word je er wel eens heel erg melig van. Een tijdje geleden had ik het er over dat ik een tas ging zoeken, voor het geval dat ik weer naar school zou kunnen, maar dan niet zomaar een tas, maar een tas op wieltjes... Nu zijn de meeste gevallen heel ouderwets, beslist niet waard om naar te kijken, en superlelijk... Vandaag echter, viel mijn oog op een leuk modelletje... Echter... De prijs valt dan ook altijd weer tegen, want ik moet er nu eenmaal maar aan leren wennen dat ik een dure smaak heb...



Toen ik de tas aan ma liet zien, via internet, zei ze gelijk dat hij veel leuker was, dan de standaard tas op wieltjes, en dat ik hem ongeacht de prijs, moest nemen, omdat het nu eenmaal nuttig is... Je hoeft hem niet alleen voor school te gebruiken, je kan hem ook voor een keer uitgaan gebruiken etc... Maarja, de kritische ik komt dan weer boven, en de zeer optimistische ik, gaat daarbij zeker niet aan de kant... Want, stel dat ik nu helemaal opgeknapt ben, en gewoon weer een normale tas kan dragen?;) dan heb ik hem niet nodig, en staat hij in de kast... Dat het voorlopig er niet naar uit ziet dat ik naar school kan, vergeten we gemakshalve even... En uiteraard denken we niet aan mijn longfunctiepijl, die eerder lijkt te dalen dan te zakken...


Om het tegendeel te bewijzen, zei ik tegen ma, dat mn longfunctie letterlijk met de minuut steeg, en dat ik morgen weer naar school zou gaan (overdrijven blijft een leuk vak). Natuurlijk wilde ze een bewijs... Dus zei ze: Ga dan buiten eerst even een rondje hollen... Ik zo: Dat kan alleen als u me hier opvangt na dat rondje, want het kan zomaar zijn dat ik zo'n vaart heb, dat ik niet kan remmen, en de weg op schiet... En het laatste wat we willen is natuurlijk een opname omdat ik onder de auto die daar toevallig rijd, gerend bent... Kbedoel, het zou ook zo raar staan als je daar op de SEH staat met het verhaal, ja ik had zo'n lange remweg dat ik doorschoot de weg op...


Het hele verhaal eindigde in een enorme lachbui, gevolgd door een hoestbui, waarna ik besloot het rondje hollen nog maar even uit te stellen... Wel heb ik een blokje om gelopen, om toch maar een beetje op te bouwen... Blokje om houd in: achterdeur uit, 5 huizen langs, en dan voor weer terug, de voordeur in... Inimini stukje, maar genoeg voor mij;)


Terwijl ik dit stukje zit te typen, zoemt de bromvlieg, die me vandaag heel de dag al plaagt weer heel irritant om mijn hoofd... Zo net voor je neus en ogen langs, en dan even je lippen als bumpers gebruiken, en een halvedraai bij je oren... Ik heb hem al een paar keer met de dood bedreigd, waarna die een tijdje wegblijft, maar telkens bedenktie zich, en wil toch zijn leven weer wagen... En aangezien ik toch niet genoeg energie heb, om hem na te springen, en hij steeds op plekjes gaat zitten waar ik net niet bij kan, hoop ik dattie een keer toevallig weer de kamer uit vliegt;) of dat mijn moeder hem zo zat word, dat ze het moordenaarswerk van me overneemt;)


Kgeloof dat ik wel weer genoeg onzin heb verteld, en ga dus even wat mensen plagen op MSN;)


Groetjes

maandag 28 september 2009

Eigenwijsheid, Eigen wijsheid of sterke eigen mening???

Het gaat niet lekker.. Wat meer hoesten (ook na iedere lachbui, wat ik alleen heb als ik weer een infectie heb), voller klinken, regelmatig even niesen, meer hoofdpijn, wat kortademiger, minder trek (waardoor ik minder eet), en volgens mij ben ik ook afgevallen. Daarnaast nog steeds de moeheid, die na vrijdag weer definitief is ingetreden. Soms slaap ik 's nachts wat minder, waardoor ik overdag weer meer moe ben, maar dan mag ik van mezelf niet slapen, omdat ik dan dag en nacht om ga draaien. Al deze dingen zijn nog maar in het beginstadium aanwezig, en nog helemaal niet zo erg, maar het zou zomaar een begin van achteruitgang, en een begin van infectie kunnen zijn... Zo beginnen namelijk al mijn infecties...

Toen ik met ontslag ging, beloofde ik dat ik zou bellen als ik hoe dan ook achteruit zou gaan, maar nu ik twijfel of het achteruitgang is, of slechts tijdelijke verslechtering, heb ik helemaal niet zo'n zin om te bellen. Misschien wel des te meer omdat de arts er bij zei dat het dan opname werd. En als er iets is waar ik even helemaal geen zin in heb, is het wel een opname... Thuis gaat het ook niet, dat is duidelijk, maar opname... dat is nog minder... Op het moment voer ik dus met mezelf de discussie... wel bellen, niet bellen, wel bellen, niet bellen... Want het is best lastig als je gevoel iets anders zegt dan je verstand;) Want voor welke van de 2 kies je dan???;)

De laatste tijd heb ik al regelmatig kennisgemaakt met een lastige eigenschap van mezelf... Genaamd: Eigenwijsheid... Je kan het Eigenwijs, Eigen wijs, of sterke eigen mening noemen... Maar het blijft met al die verschillende benamingen toch hetzelfde probleem... De laatste tijd kwam het nogal eens tot uiting als ik bezoek had, of als er andere mensen over de vloer kwamen... Ik doe me dan enorm goed voor, ben een echt gastvrouwtje, laat het ze aan niets ontbreken, en rebbel (klets) het liefst continue door, om maar niet te laten blijken hoe ik me voel... Vooral niet laten merken dat je niet zo fit bent, en vooral niet laten merken dat je enorm moe bent... Met als (logische) gevolg dat je na het bezoek instort, en de rest van de dag niets meer doet...

Vanwege deze sterke eigenschap van mezelf, wil ik vragen of als je plannen hebt om langs te komen, het van te voren even te laten horen... Vraag even of ik niet toevallig al iemand anders heb die langs kom, zodat ik niet 2x op een dag hoef te doen alsof ik heel wat waard bent... Uiteraard hoef ik dat niet te doen, maar moet ik dat van mezelf, en al moet ik dat niet van mezelf, dan doe ik het stiekem toch nog, dus wil je zo vriendelijk zijn om even contact op te nemen met mij of mijn moeder om te laten weten dat je komt???;)

Gisteren heb ik samen met mijn moeder een blokje om gelopen... (letterlijk een blokje... De voordeur uit, om het huizenblok heen, en de achterdeur weer in...) daarna was ik al weer enorm moe... De rest van de dag heb ik dus maar gevuld met bankhangen (een nieuwe bezigheid van me sinds zo'n week of 7) en af en toe even puzzelen;) Net voor mijn opname was ik begonnen aan een ronde puzzel van 1000 stukjes van Anne Geddes.. Een lastige, maar leuke puzzel, en nu heb ik er veel plezier aan;)

Ik geloof dat ik mijn verhaal wel weer heb weergegeven... Tot de volgende keer;)

Groetjes

zaterdag 26 september 2009

Jojo-effect

Gisteren heb ik aan het eind van de middag heel overmoedig alle beetjes energie bij elkaar geraapt, en ben met mijn moeder in de auto gestapt. Hoe belachelijk... In de auto stappen om naar 2 straten verderop te gaan. Voor de opname pakte ik de fiets, of ging lopen... Nu moest ik met de auto... In de Albert Heijn de boodschappen gedaan, en terug naar huis. Thuis was ik helemaal versleten... Ik stond te trillen op mijn benen, was enorm moe, had hoofdpijn en steken op mijn ribbenkast. Ik ben gaan zitten, en heb niets meer gedaan... Gisteravond nog gedouched, omdat dat mijn moeder beter uit kwam, en ik het nog steeds niet zelf kan. Daarna was ik oververmoeid(maar wel voldaan), en ik was dan ook blij dat ik in bed lag.

Helaas werd ik na een goede en lange nacht, om half 10 toch weer oververmoeid wakker.. Ik ben toen lekker nog even blijven liggen, en heb een boek er bij gepakt. Om 10 uur ben ik er uit gekomen, en heb ik mijn dagelijkse dingen zoals medicatie, sprayen en ontbijt gedaan. Vandaag heb ik dus lekker rustig aan gedaan.

Vanmiddag belde mijn rij-instructeur op, of hij even langs kon komen. Na een gezellig gesprek en wat drinken, liet hij weten dat ik vooral rustig aan moest doen, en eerst op moest knappen voordat ik weer begon met lessen. Blijkbaar voelt hij feilloos aan dat ik veel te snel alles weer wil, en dat rijlessen heel wat voor me betekenen. Maar hij heeft wel gelijk.. Als ik te snel begin, neem ik toch vrij weinig op, en verspil ik alleen maar dure rijlessen... Ik ga dus echt pas (proberen) lessen als ik weer redelijk opgeknapt ben, en een uurtje lessen vol kan houden, zonder dat ik lessen verspil.

Verder heb ik op internet naar een schooltas op wieltjes gekeken... Het klinkt misschien heel raar, maar als ik straks (hopelijk) weer naar school kan, zal dat genoeg energie vergen. Als ik dan ook nog een tas moet sjouwen, gaat dat teveel energie vergen, en daarom kan ik beter een tas op wieltjes hebben... of het echt gaat gebeuren weet ik niet, want ik wil (als ik er uberhaupt al 1 koop) wel een leuk exemplaar hebben, en geen ouderwets ding... Kwil ook weer niet voor gek lopen met een of andere domme tas.

Vandeweek vroeg iemand of ik geen rolstoel had voor thuis. Je kan dan eerder de deur uit, en zit niet continue thuis. Het mag dan veel inspanning vergen om ergens heen te lopen, en ook continue daar te hobbelen, maar als je dan deels loopt, en de rest gaat zitten kan je het wel beter opbouwen... Toch sta ik daar niet achter... In een rolstoel voel je je helemaal zo "slecht". Natuurlijk ben ik op het moment niets waard, maar toch... Een rolstoel is gelijk zo "definitief". Tijdelijk kan je er 1 huren, maar toch doe ik het liever niet... Daarnaast is er dan snel de neiging dat je er in gaat zitten... Ik ben niet zo dat ik elk moment in een rolstoel door wil brengen, maar als je echt moe ben, ga je wel sneller zitten... Als je die mogelijkheid niet hebt, doe je dat gewoon niet...

Tot slot kreeg ik pas de vraag waarom de afspraak van 7 naar 6 oktober verzet was. Dit is omdat ik maar AZLI had tot 6 oktober smorgens. ik zou dan 3 potjes tekort komen, en dus voor 3 potjes speciaal moeten gaan rijden. Toen ik dit aankaartte hebben ze de afspraak naar 6 oktober smiddags gezet. Ik kan dan in het ziekenhuis vernevelen, en mis geen vernevelbeurt....

Soms baal ik enorm dat ik niet zo snel op kan bouwen als ik zelf wil. Gisteren voelde ik me redelijk goed, zoals ik al vertelde, en toen ik ook maar een heeel klein stapje vooruit zette, deed ik gelijk weer een halve stap terug... Net zo'n jojo... Een stap vooruit, en weer een halve achteruit... Als je naar een langere periode kijkt, ga ik wel heel heel langzaam vooruit... Gaat het hard genoeg?

Allemaal een fijn weekend!!

Groetjes

vrijdag 25 september 2009

Stijgende lijn?!

Vanmorgen werd ik wakker, en was er voor het eerst niet die ontzettende vermoeidheid... Voor het eerst eens niet het gevoel niet op te kunnen staan, bang om om te vallen van vermoeidheid... Voor het eerst ook eens niet na een uurtje al helemaal versleten... Nee, ik ben nu al vanaf half 10 wakker, en voel me wel moe, maar niet oververmoeid... Zou er dan toch verbetering in zitten??

Daarnaast heb ik me neergelegd bij de hele situatie... Ik heb besloten alles lekker over me heen te laten komen, en wel te zien hoe het gaat lopen... Knap ik voldoende op? Heerlijk, en ik zal mijn geluk niet op kunnen... Lukt het niet? Dan heb ik mijn best gedaan, en ben ik er voor gegaan... Het ligt dan niet aan mij... We gaan in dat geval voor revalidatie, en komen ook die periode wel weer door...

Hoewel een baaldag soms heerlijk is, en het heerlijk is om je af en toe even helemaal af te reageren op alles en iedereen, heb ik besloten er weer vol goede moed tegenaan te gaan, en alles te geven om op te knappen... Natuurlijk deed ik dat al, maar er bleef dat stuk niet accepteren, wat toch aan me vrat... Nu ik heb besloten, hoe moeilijk ook, me eroverheen te zetten, en alles over me heen te laten komen, voelt dat ook wel als een overwinning;)

Natuurlijk kan ik dit niet alleen, en ben ik enorm blij met al mijn lieve vrienden, klasgenoten en kennissen, en niet te vergeten mijn lieve mams... Alle lieve kaartjes, mailtjes, msngesprekken, smsjes, gesprekjes etc, ze doen me zo goed... Ze moedigen me aan om door te gaan, om vooral niet op te geven... Het is dan allemaal niet makkelijk, en dat zal het nooit worden, maar dankzij jullie lieve steun, is het een stuk beter te dragen..!!!

Als ik me zo blijf voelen als ik me nu voel, probeer ik vanavond een stapje (STAP) verder te doen, en met ma mee te gaan met boodschappen doen... Wellicht ben ik daarna helemaal moe, maar dan is het gezonde moeheid... Zou dit de doorbraak zijn? Gaat het nu eindelijk de goede kant op??? Help het me hopen!!!

Verder heeft mijn moeder vandeweek weer naar de gemeente gebeld.. Het zit zo, we zijn bezig met een electrische fiets aanvragen via de gemeente... Omdat ik zelf niet zo goed meer kan fietsen (op het moment helemaal niet) gaan we een electrische fiets aanvragen, zodat ik 's zomers toch lekker een stukje kan gaan fietsen, en ook af en toe in de frisse buitenlucht actief (met ondersteuning) kan zijn... We waren hieraan begonnen net voordat ik opgenomen werd, en uiteraard werd de afspraak met het CIZ precies gepland in mijn opname... Nu hebben we weer contact opgenomen en donderdag 1 oktober heb ik een afspraak waarbij ik gekeurd word, of ik in aanmerking kom voor een electrische fiets;) Ik hoop het zo, want dan kan ik af en toe weer eens gaan fietsen als ik me wat beter voel:)

Tot slot nog een positief resultaat van een ziekenhuisopname;) haha... Jaja, aan elk nadeel zit een voordeel en wel: Tijdens mijn ziekenhuisopname had ik eigenlijk voor controle naar de tandarts gemoeten... Nu ben ik helemaal niet zo'n tandartsheld, en ben altijd blij als ik voorlopig weer even niet hoef... wat bleek: Ik mag deze controle overslaan, en hoef alleen maar te komen als ik ergens last van heb:) en aangezien mijn kiespijn van een paar weken terug, helemaal verdwenen is, mag ik lekker weer een half jaar wegblijven...;)

Groetjes

donderdag 24 september 2009

Rood bloed, en blauwe plekken... Hoe zit dat???:P

Woensdag ochtend werd ik na een onrustige nacht erg moe wakker. Ik ben dus maar heel rustig aan begonnen, en heb alles op mn gemakje gedaan, met af en toe een pauze tussendoor. Halverwege de dag vond ik dat ik wel erg veel aan het niesen was, en bedacht ik me dat het wel wat op verkoudheid ging lijken... Ook werd het hoesten wat meer. Ik besloot het in de gaten te houden. Als het uit de hand gaat lopen, ben ik er snel bij;)

Verder heb ik woensdag lekker aan mijn gedichtensite zitten werken (www.dichtenzonderjehemdoptelichten.websitemaker.nl/marianne ). Een andere achtergrond, beginpagina, en wat nieuwe gedichten op mijn site... Een leuke, ontspannende bezigheid, die ik lekker vanuit mijn stoeltje kon doen. Ik heb namelijk besloten dat ik overdag probeer niet meer op de bank te gaan liggen... Als dat dan het enige is wat op het moment aan opbouwen lukt, dan is dat maar het enige, maar dan heb ik in ieder geval dat al gewonnen;)

Verder kwam iemand uit mijn klas gisteren op het idee om een webcam aan te schaffen, en dan zou ze haar laptop meenemen om mij mee te laten kijken in de klas. Aangezien ik ook een webcam heb, kan mijn klas mij ook zien. Zo kan ik toch een beetje idee krijgen dat ik er bij kan zijn, ook al is het niet persoonlijk. Echt zo ontzettend lief dat mijn klas zoveel voor me doet... Vorige week, toen ik nog in het ziekenhuis lag, een kaart met van alle klasgenoten en wat leraren een berichtje, maandag een boek van ze gehad, en nu gaan ze weer een webcam regelen... Daarom wil ik vanaf deze plaats ook even laten weten: Lieve klas, dank jullie wel voor wat jullie voor me doen... Jullie steunen me door dik en dun, en maken het mogelijk dat ik wat dingetjes doe voor school. Dankzij het vele groepjes werken deze periode, kan ik door thuis dingen te doen, erbij blijven, en hoop ik deze achterstand zo min mogelijk te beperken. Ik doe welliswaar heel weinig, en maar heel af en toe wat, maar ik vind het heerlijk om af en toe toch bezig te zijn... Zonder jullie was dat niet mogelijk... En daarnaast: Ik mis jullie, en hoop dat ik er snel zelf weer bij kan zijn...

Gisteravond om 8 uur was ik helemaal versleten... Maar helaas was ik 's middags de tijd vergeten en had ik pas om 5 uur verneveld. Eigenlijk mag ik dan pas om 10 uur de laatste van die dag doen, maar ik besloot een keertje te smokkelen, omdat ik zo moe was... Om 9 uur heb ik dus verneveld, en ben ik naar bed gegaan. Ik lag er lekker vroeg in, en heb tot half 3 goed geslapen. Toen moest ik naar de wc, en daarna wat onrustig gelegen... Om half 6 ging mijn moeder er uit, en daarna ben ik weer in slaap gevallen. Om half 10 schrok ik wakker, en kwam ik er achter dat ik voor het eerst sinds de opname wat langer had geslapen:) normaal was ik half 9 echt wel wakker.

Toen ik omgekleed was, kwam ik er achter dat ik redelijk uitgerust was. Ik was wel moe, maar niet zo moe als de laatste dagen... Echter na een uurtje was ik weer helemaal op, en besloot dus opnieuw maar rustig aan te doen. Natuurlijk wel de dagelijkse dingen zoals medicatie etc doen, maar daarna lekker achter mijn pc, en wat rommelen. Ik heb zelfs nog even voor school wat gedaan, omdat ik geen zin had om nutteloos achter internet te zitten.. Vaak vind ik het wel lekker om even wat nuttigs te doen, alleen ontbreekt de energie en concentratie vaak...

Vanmiddag had ik even een baalmoment... Ik ben de 4 muren hier van thuis zat, en voel me een beetje opgesloten... Ik was alleen thuis, en dan heb je toch al dat je je eenzamer voelt dan anders. Daarnaast mis ik mijn klasgenoten en school heel erg, en ook rijlessen en fitness mis ik. Omdat de wil er wel is, maar ik het gewoonweg niet kan, had ik een enorm baalmoment... Ik was het helemaal zat, en zou het liefst in de taxi stappen en weg gaan, naar school, naar mijn vriendinnen etc... Aangezien de taxirit al te veel zou vergen, zou ik school helemaal niet trekken, maar ja, dat is dan echt zo'n moment dat je hem even helemaal hebt zitten... Dus maar even voor school gewerkt... Merkte daarna dat ik wel te ver over mijn grens was gegaan, en enorm moe was, maar ja.

Na die uitbarsting voelde ik me wel wat beter, en de rest van de middag had ik dus weer een "normaal" humeur. Aan het eind van de middag nog even in de tuin gezeten met een boek, maar dat heb ik niet te lang gedaan... K merk toch dat ik het nog niet zo lang vol houd, en als ik een tijdje buiten zit, komt alles op me af, en heb ik geen rust meer... Om gelijk maar op de vraag in mijn gastenboek in te gaan: Buiten voel ik me niet veel beter... Natuurlijk is frisse lucht wel lekker, want de muffe ziekenhuislucht was ook niet alles, maar omdat ik zo'n tijd in het ziekenhuis heb gelegen, komt in grote ruimtes alles op me af. De eerste dagen als ik dan even buiten kwam, dan ging alles draaien, en leek het of alles op me af kwam (idee van onder een hoge flat gaan staan en omhoog kijken).

Vanavond heb ik het met mijn moeder nog een gesprek gehad over hoe het nu gaat... Ik ben nu een week thuis, maar echt vooruit gang zie ik helaas niet... Natuurlijk zijn er wel kleine dingen... Zo kleed ik me nu zelf aan en uit, en lig ik niet meer op de bank, zoals in het begin. Maar daar blijft het ook bij... In huis kan ik wel dingetjes, maar buiten huis durf ik nog niet te veel te doen... na een eenvoudige douchbeurt, waar je normaal je hand niet voor om draaide, ben ik helemaal op, en zou ik het liefst mn bed weer in gaan. Aan het eind van de dag heb ik vaak echt een dipmoment... soms om 6 uur al... Omdat ik vaak na iets gedaan te hebben, zo'n dip krijg, ben ik bang om te grote stappen te nemen... Het is nog best moeilijk een balans te vinden tussen wat ik wil, en wat ik kan...

Als je op mijn wil af zou gaan, zou ik morgen de hele dag naar school gaan, daarna huiswerk maken, en dan nog een uur gaan lessen... Maar ja, dat kan ik niet... Ten eerste zou het vroege opstaan me breken, ten tweede zou ik de lange dag niet vol houden(ik zou al moe zijn, voor ik mijn ontbijt op had) en ten derde zou een rijles daarna, ook niet haalbaar zijn.... Op het moment kan ik gewoon nog niet veel meer dan: opstaan en mijn dagelijkse dingen, en rechtop zitten ipv op de bank liggen... Een enkele keer loop ik nu overdag de trap op, en doe dan even boven wat, en ga weer naar beneden, maar dat is zeldzaam...

Mijn moeder had een collega op haar werk gesproken, en die dr man heeft een tijd in een revalidatiecentrum doorgebracht na een ongeluk. Ze zei dat het wel goed voor je was, en dat je er veel van leert. Het is wel zwaar, maar je hebt er uiteindelijk wel wat aan. Nu ik na een week nog steeds niet opgeknapt ben, begint het toch wel een beetje te kriebelen... Als je moest kiezen zou je natuurlijk nee zeggen, maar als je niet verder opknapt, kan je ook niet veel... en dan zou het weer goed voor je zijn... Alleen.. Het is zo moeilijk om toe te geven dat je het echt niet kan... Als ik bezoek krijg bijvoorbeeld, ben ik geneigd om mn beste masker op te zetten, en gewoon lekker stoer mee te doen.. Maar daarna lig ik op de bank, omdat ik teveel heb gegeven...

Je wilt als 18jarige niet beperkt zijn, en je wilt alles net als iedereen kunnen... Hoe moeilijk is het dan als je dat niet kan, en anderen om hulp moet vragen... Hoe moeilijk is het om toe te geven dat het niet gaat, en dat je niet fit bent, en niet alles kunt... Heel frustrerend... Heel pijnlijk... Maar toch begint het besef te komen, dat ik nog minder dan 2 weken de tijd heb... Als ik op wil knappen thuis, moet het nu gebeuren... 6 oktober (datum is verzet trouwens) moet ik terug, en dan moet ik opgeknapt zijn... Is mijn longfunctie dan nog stabiel? Is mijn conditie dan verbeterd??? Of ben ik achteruit, of stabiel gebleven? en acht mijn arts het toch noodzakelijk om revalidatie te doen???

Ach, als het nodig is, ga ik er wel voor, en zet ik me er wel voor in.... Maar wat moet je dan veel inleveren... je school, je rijlessen, je fitness, de weinige sociale contacten die je nog hebt... Alles wat je nu nog hebt (en dat is al weinig) ben je dan ook nog kwijt... En diep van binnen... wil ik dat niet...

Verder nog die overheerlijke prednison;) Super wat een middel... Ik blijf redelijk stabiel met 15mg en ben thuis... Maar dan heb je alles gezegd... Want wat een bijwerkingen..: een opgezet lijf en vooral hoofd, torenhoge niet te regelen suikers, slaapstoornissen (we zijn er achter dat het wakker worden en tijd wakker liggen van de prednison kan zijn, aangezien er slaapstoornissen bij de bijwerkingen staan), stemmingswisselingen etc etc... Hoe eerder de prednison afgebouwd is, hoe beter... Maar.... voorlopig duurt dat nog wel even denk...

En dan als laatste nog een lachertje... Want lachen is gezond, en een dag niet gelachen is een dag niet geleefd... In het ziekenhuis, heb ik al heel wat laboranten, prikkers, en verpleging en artsen hun handen in het haar doen steken, na mijn volgende vraag: Hoe komt het, dat als ze bloedprikken, en ik zie dat ik rood bloed heb, ik daarna een blauwe plek (van rood bloed) krijg... Menig arts, verpleegster, prikker of laborant, holde mijn kamer uit na die vraag, en dacht minstens dat ik knettergek geworden was... Wie verzint er nu zo'n vraag... (ja ik natuurlijk, duhuuu;)) Tot ik vanavond met een kennis zat te MSNnen, en hem die vraag voorlegde... Hij typte in op Google, en zie daar HET antwoord:P (toch blijf ik artsen lekker plagen met die vraag, moeten ze toch weten????:P) Hier een link van de oplossing: http://www.ikhebeenvraag.be/vraag/9768

Kben wel zo slim om zo'n vraag te bedenken... Maar ben dan weer net niet slim genoeg om op het idee te komen dat ik op internet kan kijken:P hahaha...

Groetjes

dinsdag 22 september 2009

Dipje??!! (of achteruitgang???)

Toch vandaag maar weer een berichtje...

Gisteren leek het allemaal wat beter te gaan. Ik was heel de dag op, had niet op de bank gelegen, en liep wat meer dan de dagen daarvoor... Ik denk echter dat ik mezelf voorbij gerend ben, en dat ik teveel van mezelf gevergd heb.

Gisteravond had ik opeens geen stem meer... Het teken dat ik oververmoeid ben. En niet zomaar oververmoeid... Als ik oververmoeid begin te raken heb ik altijd een beetje last van mijn stem. Zodra ik flink oververmoeid ben, heb ik steeds minder stem. Gisteravond dus bijtijds naar bed, in de hoop het een beetje bij te slapen. Helaas duurde het nog tot ruim 1 uur voordat ik sliep. Nog al zo'n teken van oververmoeidheid...

Gelukkig heb ik daarna wel tot half 9 geslapen. Helaas was dit niet genoeg om mijn stem weer goed te krijgen, en nog steeds was ik enorm moe. Toch besloot ik wel te gaan douchen. Met hulp van ma zou het toch moeten lukken... Dus eerst beneden een ontbijtje gegeten, en toen ontdekten we dat de keuken blank stond... De wasmachine had gelekt... Griebels, wat een werk om alles weer droog te krijgen... Gelukkig hoefde ik dit niet te doen;)

Toen mijn moeder bijna klaar was, ben ik vast naar boven gegaan, omdat ik wilde proberen mezelf te wassen, en dat mijn moeder alleen mijn haren deed... Een halfuur later was ik klaar, maar o wat was ik moe... Ik kon me niet eens meer aankleden, en was enorm aan het hijgen. Vervolgens dus beneden op de bank gezeten, en mijn moeder maar weer mijn spray's en medicatie naar me toe laten brengen. Ik besloot dat ik vanmorgen op moest blijven, en dat ik vanmiddag dan even op de bank mocht.

Na het eten ging ik dus op de bank, en dat even werd 2 uur... Met als enige een boek, heb ik dus 2 uur op de bank gelegen... Daarna moest ik van mezelf weer overeind, omdat ik anders weer in het ritme van nacht en dag verdraaien zou gaan komen.. Tenminste daar ben ik dan altijd bang voor... De rest van de middag dus maar heel erg rustig aan gedaan.

Helaas heb ik dit keer dus mijn ongeduld, en het snel opbouwen moeten bekopen met een dip... Dacht ik weer heel wat te zijn omdat ik tenslotte gisteren de HELE dag niet op de bank had gelegen, vandaag had ik zo'n terugslag dat ik het liefst heel de dag in bed had gelegen... Maar ja, dat sta ik mezelf dan ook weer niet toe... Eigenwijs of eigenwijs?;)

Daarnaast heb ik besloten dat ik heel goed op moet letten of het inderdaad wel een dip is, en geen achteruitgang. Ik heb namelijk heel de dag al af en toe wat steken op/tussen/achter de ribbenkast/longen. (snap je hem nog?:P) Dit in combinatie met deze dip, moeten we wel even in de gaten houden... Maar wie weet is het morgen weer over, en is het een alarmsein voor niets...

Vandaag niets gedaan voor school, door de extreme moeheid, dus gewoon een dagje gespijbeld;) Vanavond vroeg naar bed, en dan hopelijk morgen weer wat meer waard...

Verder heb ik vandaag een gedicht gemaakt, wat ik met jullie wil delen... Het gaat over mijn plotselinge achteruitgaan, en het nu (bijna) niets meer kunnen, en alles op moeten bouwen...:

In een paar weken tijd…

Zomaar in een paar weken tijd

Verander je tot je grootste spijt

Van iemand die alles kan, en veel doet

In iemand die voor alles energie sparen moet…

Even naar de wc, of wat drinken halen

Eerst was het de gewoonste zaak

En ging je zonder erbij na te denken

Nu is het een hele grote taak

Naar school, eerst iedere dag

Waarna je de lesauto van binnen zag

Nu zit ik volledig thuis

En ga zelden of nooit van huis

En dan alles omdat je ziek bent

Ziek, maar niet van buiten te zien

Door de grilligheid die je maar al te goed kent

Weet je niet of het goed komt, of dat dit wel blijft misschien

Toch gaan we vol goede moed weer door

En met alle beetjes energie strijden we ervoor

Dat ik weer opknap, en een eind herstel hier thuis

Anders moet ik naar een revalidatiecentrum, hier ver van huis

Dat is wat ik liever niet wil

En daarom verbijt ik van binnen stil

Mijn enorme moeheid, en verbijt ik de pijn

Dat ik zo graag, net als anderen, gezond wil zijn…

M.

Volgens mij was dit hem wel weer voor vandaag;)

groetjes

maandag 21 september 2009

Kleine vooruitgang????

Daar ben ik weer!!! Allereerst wil ik mijn verontschuldiging aanbieden, aan de vele mensen die op mijn site gekeken hebben, maar daar geen nieuw bericht aantroffen. Ik was vrijdag blijkbaar vergeten om erbij te zetten, dat nu ik weer thuis was, ik niet iedere dag meer mijn blog bijwerk, alleen af en toe als ik iets nieuws te melden heb, of als het te lang gaat duren... Toen ik opeens allemaal reacties kreeg of het toch wel goed met me ging, omdat ik geen bericht had geplaatst, kwam ik er achter dat ik vergeten was om te zeggen dat ik nu (mogelijk) niet iedere dag meer bijwerk... Ik probeer het nog zo regelmatig mogelijk te doen, maar nu ik weer thuis ben, is er niet iedere dag iets nieuws meer te vertellen;) Vandaar dat het iets minder word bijgewerkt nu...;)

Zaterdagochtend was ik voor het eerst helemaal alleen thuis, de hele ochtend .Mijn moeder had dagdiensten, en mijn broer moest ook werken. Omdat ik nog enorm moe was, besloot ik zodra ik uit bed kwam, gelijk aan te kleden, en daarna alles mee naar beneden te nemen. Beneden aangekomen ben ik eerst op de bank uit gaan rusten, en een half uur later ging ik eten, en medicijnen innemen. Tegen half 11 lag ik lekker op de bank, maar was ik helemaal versleten... Na een tijdje ging het weer, en kon ik om een uur of kwart over 11 nog even een klein ritje naar de keuken maken voor wat te drinken, en om 12 uur voor eten... Toch was ik eigenlijk heel blij toen teus om half 2 thuis kwam, en toen ma 's middags ook thuis kwam. Ik hoefde dan niet meer alles zelf te doen, want ondertussen was ik bijna uitgeput...

Na 3 dagen volledig op de bank gelegen te hebben, met als enige uitzondering als ik naar de wc moest, of later als ik wat drinken moest pakken, lijkt er nu iets verandering in te zitten... Het begon zaterdag op zondag nacht... Zaterdag had ik de hele dag op de bank gelegen, en toen 'snachts werd ik om half 2 wakker... Nadat ik naar de WC was geweest, kon ik niet meer slapen, en heb ik 3 uur wakker gelegen. Tenminste, op een gegeven moment werd het zitten, en lezen... Tegen half 5-5 uur viel ik eindelijk weer in slaap tot half 9. Vermoedelijk begint mijn energie iets meer terug te komen, en had ik door al dat op de bank liggen niet genoeg slaap meer... Zondag besloot ik daar dus verandering in te brengen...

Zondagmorgen ben ik om half 9 met al mijn spulletjes weer naar beneden gegaan, waar ik met mijn broer en schoonzus heb gegeten. Daarna heb ik mijzelf omgekleed, en heb ik even koffie gedronken, en rustig gezeten, om uit te rusten... Tegen half 10 gingen teus en gerrine naar de kerk, en heb ik mijn medicatie genomen en nog gesprayd... Daarna was ik zo moe dat ik op de bank ben gaan liggen, en via de scanner de preek heb meegeluisterd. Toen teus en gerrine thuis kwamen, had ik het eten vast laag opgezet, en heeft gerrine het af gemaakt, omdat ik toch wel erg moe was. Na het eten weer lekker op de bank gaan liggen, maar na een uurtje, vond ik dat ik moest proberen te zitten, en heb ik tot 3 uur gezeten... Kost toch wat meer inspanning, en word je iets meer moe van. Om 3 uur heb ik het drinken gedaan, zodat ik gelijk weer een wandelingetje had.

Tegen half 4 gingen Teus en Gerrine weer weg, en heb ik nog een keer gesprayd. Tegen 4 uur kwam mijn moeder thuis, en ook voor haar heb ik wat drinken ingeschonken, waarna we samen weer naar de preek hebben geluisterd via de scanner. Ik was echter zo moe dat ik tegen het eind van de preek in slaap ben gevallen, en lekker een half uur heb geslapen. Niet te lang, en toch even wat uitgerust. Toen teus en gerrine weer thuis kwamen, hebben we koffie gedronken, en daarna hebben we gezellig een spelletje zitten doen... Jawel!!! ik heb zomaar ruim 1,5 uur aan tafel gezeten... Hoe langer het duurde, hoe zwaarder het werd, maar ik heb het volgehouden!!! Daarna heb ik gesprayd, en ben ik naar bed gegaan, want ik was zo ontzettend moe, dat ik bijna gelijk in slaap viel...

Tegen 12 uur nog een hypo gehad... Omdat ik zulke hoge suikers heb, moet ik meer bijbolussen, maar blijkbaar iets te enthousiast gedaan... Na wat gegeten en gedronken te hebben, ben ik weer gaan slapen, en heb ik tot vanmorgen 9 uur geslapen... Mijn theorie van gisteren werkte dus..!! Doordat ik wat meer gedaan heb, heb ik mijn ritme weer terug gedraaid naar een normaal ritme ipv een omgedraaid ritme...

Toen ik op mijn telefoon keek, zag ik dat ik om 8uur een sms had gehad van een klasgenoot... Ze zou eerst 's middags komen met een andere klasgenoot, maar vroeg of het uitkwam dat ze half 11 kwam... Ik heb terug gesmst dat 11 uur beter uit kwam, omdat ik dan nog wat uit kon rusten na mijn dagelijkse dingen... Toen ik net klaar was, en even een half uur had gerust, kwamen ze aan... Met hun gezellig gekletst, en weer helemaal op de hoogte van alle kattekwaad van school... Daarnaast werd me even verteld dat ze niets leuks mee maakten, omdat ik er niet was... haha... toch wel lief;) Ook kreeg ik namens de klas nog een leuk boek.... Dus via deze blog ook: Lieve klas, dank jullie wel voor het leuke boek:) Heb ik wat te doen, als ik niet zoveel energie heb, en me verveel:)

Vanmiddag hebben we in de tuin gezeten, en daarna ben ik weer achter de pc gegaan... Ook heb ik nog wat papieren van school uitgezocht, en via internet een leuke multomap uitgezocht, waar ik straks hopelijk weer alles in mag schrijven;) En dan nog groot nieuws!!! IK HEB DE HELE DAG NOG NIET OP DE BANK GELEGEN!!!! Dit niet omdat ik niet moe ben, want ik ben ontzettend moe, maar ik wil proberen toch op te bouwen... Omdat ik gisteren af en toe op de bank lag, en het zitten gisteravond goed ging om 1,5 uur op te zitten, besloot ik dat ik nu de hele dag niet ging liggen... Wel sta ik mezelf toe lui in een stoel te zitten, of te hangen... Als ik maar niet in de ligstand op de bank kom...

Want het doel is toch om over 2 weken zo ver te zijn dat ik hopelijk niet hoef te revalideren...!!! Koste wat kost wil ik dus opbouwen... Misschien wil ik ook wel iets te snel... gezien ik nu enorm moe, en half hang in mijn stoel, terwijl ik dit bericht typ... Maar goed, als het teveel was, kan ik altijd morgen nog een keer tussen de middag op de bank gaan liggen... Maar het liefst doe ik morgen natuurlijk weer een stapje vooruit!!!

Ik ga dus wel wat vooruit, maar o wat ben ik nog moe... Daarnaast trillen mijn spieren heel de dag... na 3 weken op bed gelegen te hebben, zijn ze niets meer gewend. Nu ik weer dingen ga doen, tril ik heel veel... Als ik lang buiten ben, of bezig ben, word ik ook duizelig, en krijg ik hoofdpijn. Alles lijkt dan op me af te komen, en ik moet dan echt even (binnen of buiten, waar ik ook ben) gaan zitten... Douchen gaat dus ook nog niet zelfstandig helaas... Naast het vol goede moed en kracht opbouwen van bewegen, probeer ik ook het eten op te bouwen... Als ik hier neer zou zetten wat ik al 12 weken lang alleen maar eet, vallen jullie van je stoel... Dit is zo weinig dat zelfs een baby nog meer eet dan ik... Ik heb dus besloten dat ook dat geprobeerd moet worden of het beter kan... Ik ga niet tot het uiterste, en prop mezelf niet vol, maar probeer wel iets op te bouwen met maaltijden, en als ik tussendoor trek heb, pak ik ook wat... Niet dat dat zo vaak is, maar toch proberen is in ieder geval wat toch???

Daarnaast hebben we nog het probleem prednison... De bijwerkingen spelen weer lekker op... Dik prednison lijf, stemmingswisselingen, hoge suikers etc... De suikers krijg ik redelijk onder controle door enorm veel bijbolussen, maar toch... Soms schieten ze opeens weer omhoog... De stemmingswisselingen zijn ook niet zo fijn... Ben ik het ene moment vrolijk en opgewekt, het andere moment prikken de tranen in mijn ogen, om de meest onbenullige dingen... Heel vervelend allemaal, maar niets aan te doen;)

Als ik niets te doen heb, en wat nuttigs wil doen, ga ik soms wat aan school zitten werken... Even wat opzoeken op internet, even een blaadje lezen, een opdracht doornemen, of een ideetje verzinnen... Toch doe ik nog heel erg weinig... Maar wellicht komt dat snel weer;)

En dan is er nog de grote teleurstelling genaamd: Yorkreis... Donderdag heb ik een docent die daarover gaat gemaild... Het zal niets worden om daar heen te gaan... Ook al zou ik hard opgeknapt zijn, dan nog zou het teveel voor me zijn... Ondanks het lieve aanbod van de docent een rolstoel en auto mee te nemen, zou ik gesloopt zijn als ik terug kwam, en zou het risico opname of revalidatie te groot zijn... Ik zal even uitleggen wat de Yorkreis precies inhoud...

Met de Yorkreis gaan we 's avonds om 18.00 weg uit Rotterdam, en naar de boot. Die boot vaart de hele nacht door en tegen de ochtend hopen we te arriveren bij York. Daar hebben we de hele dag allerlei bezienswaardigheden en dan 's avonds gaan we weer met de nachtboot terug. De bedoelding is natuurlijk om dan te slapen, maar jullie weten al wat het word natuurlijk: feesten!!! Heel jammer dus dat ik niet mee kan, maar het is voor mijn eigen bestwil... Misschien dat ik dan uit het ziekenhuis kan blijven, en dat revalidatie niet nodig is... Daarnaast... 7 oktober vertrekken we, en ik heb 7 oktober half 3 longfunctie blazen, en 3 uur de longarts... Het zou dus zowiezo krap worden...

Ik geloof dat dit het wel weer was... Schrik niet als er morgen geen bericht komt... Het kan zijn dat er gewoon weinig te vertellen is... Misschien dat er ook wel een bericht is, als ik weer nieuws heb te vertellen, of gewoon zin heb om mijn site bij te werken;)

Groetjes

vrijdag 18 september 2009

Mijn eerste nacht en dag thuis

Gisteravond lag ik om 10 uur lekker in bed, en dacht te gaan slapen. Met het laatste beetje energie was ik de trap op gelopen, en had ik me omgekleed. Helaas kwam ik er in bed achter, dat slapen zo makkelijk nog niet was. Een bed wat voor mijn opname volkomen eigen leek, was nu alsof het een nieuw bed was. Mijn lichaam was gewend aan het ziekenhuisbed, en mijn eigen bed lag "vreemd". Anderhalf uur later lag ik nog steeds te draaien, en had ik misschien al wel 100x een andere houding aangenomen. Ik besloot dat dit geen zin had, en omdat ik geen energie had om de trap af te gaan en weer op te moeten, besloot ik wel in bed te blijven, en even wat te gaan lezen. Heel frustrerend... Zo enorm moe zijn, en dan toch niet kunnen slapen. Na een half uur legde ik mijn boek weg, en tegen half 1 sliep ik denk eindelijk... Vanmorgen was ik om kwart over 7 wakker. (later kwam ik er achter dat half 1 en kwart over 7 precies tijden waren waarop in het ziekenhuis mijn infuuspomp ging pingelen... Ofdewel hoezo ziekenhuisritme).

Vanmorgen in bed dacht ik dat ik heel wat waard was. Echter, toen ik de trap afgelopen was, was ik blij dat ik even op de bank kon gaan liggen, en dat mijn moeder me een ontbijtje voor me verzorgde. Daarna vol goede moed richting de douche. Omdat ik amper op mijn benen kon staan heeft mijn moeder me geholpen. Zittend in de douchebak, (er past geen stoel in onze enorm grote douche.. haha) heb ik me gewassen, en heeft mijn moeder mijn haren gewassen... Wat was ik blij dat ik klaar was, en beneden op de bank kon liggen... Helaas moest ik ook nog sprayen en medicijnen innemen, en dus ook dat bracht mijn moeder naar me toe... Daarna gunde ik me 2 uur uitrusten op de bank, waarin ik lekker even mijn laptop er bij heb gepakt.

Tijdens de koffie kreeg ik het toch wel even te kwaad. Zelfs de trap oplopen lukt niet, en ik ben bij iedere meter die ik moet lopen enorm veel energie kwijt... Dacht ik dat ik in het ziekenhuis niets kon, hier thuis merk je pas hoe je echt bent... Het is maar goed dat ik mijn moeder om me heen heb, die me wil helpen... Maar o, wat doet het pijn om als 18 jarige je moeder te vragen of ze misschien een beker drinken wil pakken, omdat je te moe ben om overeind te komen... Wat doet het zeer om zelfs niet even naar boven te lopen als je iets moet hebben... Heel erg frustrerend... Niet uit te leggen gewoon...

Ik heb tevens ook vandaag besloten dat ik voorlopig geen telefoon opneem. Voornamelijk de huistelefoon, maar ook mijn mobiel vind ik wel even best... Nu ik weer thuis ben komt alles enorm op me af... Leefde je in het ziekenhuis in 1 kamertje waar iedereen naar je toe kwam, en waar je jezelf terug kon trekken als je moe was, of waar je uit kon rusten, hier lijkt alles wel op je af te komen... Alles moet je zelf doen, zelf onthouden en zelf regelen... Natuurlijk is mijn moeder er, maar toch is het anders...

Vanmiddag kreeg ik bezoek van mijn lieve vriendin Gea. Na een klein uurtje was ik helemaal kapot... Wat had ik gedaan? Op de bank gezeten, en wat gepraat. Daarna nog geen 5 minuten buiten bij haar auto gestaan, om even naar een stofje te kijken... Toen ze weg was, belande ik 2 uur op de bank... Ik was versleten... Tijdens het eten was ik te moe om mijn eten naar binnen te werken, en nu lig ik opnieuw op de bank... Hoe gezellig het ook was dat Gea kwam... Ik was blij dat ik weer alleen was... In het ziekenhuis hele dagen alleen, alleen tijdens het bezoekuur niet... Hier toch al de hele dag iemand om je heen, en iedereen die daarnaast komt is eigenlijk al te veel...

Blij met ieder moment dat ik kan rusten, en even niets "moet", breng ik dus deze eerste dag door... Tegelijk is ook de omgeving helemaal weer wennen... Andere geluiden, waar in het ziekenhuis hoestende mensen het enige was wat je hoorde, hoor je hier auto's rijden, vogeltjes fluiten, en andere mensen buiten bezig zijn. Geen mensen die je kamer in komen hollen, om even naar je infuus te kijken of controles te doen, maar een moeder die haar gangetje gaat, en een broer die rond loopt. Andere etenstijden, waar het in het ziekenhuis half 12 en half 5 was, is het hier half 1 en half 6. In het ziekenhuis 's middags warm eten, en hier 's avonds... en noem maar op... Ook geen infuusdraadje meer mee te trekken als je toevallig even iets moet pakken,en geen paal meer mee te rollen als je naar de WC moet...

Hoe vreemd en raar het ook weer is om thuis te zijn, toch is het ook weer fijn... Weer je eigen omgeving, weer je eigen familie, geen kamertje waar iedereen binnenholt zonder te kloppen, geen zaklampje die je 'snachts wakker maken... En toch... Is het raar...

Vandaag heb ik ondanks alles, toch geprobeerd wat meer te doen... Koste wat kost wil ik proberen beter te worden... Proberen om op te knappen, proberen om niet naar het revalidatiecentrum te hoeven... toch is het besef er heel erg dat ik er nog LANG NIET ben... Er zal heel wat moeten veranderen wil ik over 2 weken opgeknapt zijn...

Vandaag heb ik geprobeerd om een goed begin eraan te maken.... Allereerst douchen... Waarna ik mijn gewone kleren, in plaats van mijn huispak aan deed... Geen geknuffel meer in lekkere huispakken of pyama's, maar gewone kleren, die je de hele dag aan hebt... Daarnaast in een langzaam tempo proberen de tafel te dekken tussen de middag... Gelijk weer wat metertjes afleggen en dus in beweging zijn... Als het enigsinds kan zitten op de bank ipv liggen...

Al deze kleine dingetjes, die voor anderen misschien niet eens inspanning, alleen wat zinmaken vergen, zijn voor mij een dagtaak, en lijkt het of ik de marathon gelopen heb als ik er mee klaar ben... Tussendoor moest ik echt op de bank gaan liggen, en moest ik echt uitrusten...

Vanmiddag heb ik ook mijn site nog wat aangepast... Een nieuwe beginpagina, foto's van de laatste opname in mijn fotoboek, en wat kleine aanpassingen... Helaas is nog niet alles naar mijn zin (zoals bij de links zijn wat foto's weggevallen, en die kan ik niet verwijderen) maar mijn site deed niet wat ik wilde... Daarvoor heb ik de servicedesk een mail gestuurd, dus hopelijk kan ik binnenkort weer verder...

Voor nu vind ik het wel weer genoeg... ik ga vanavond nog lekker rustig doen, en dan vroeg naar bed... Misschien lijkt deze blog alsof ik heel negatief ben, maar dat ben ik zeker niet... Ik probeer om alles hier weer te geven zoals het is, en zoals ik me voel... Ik blijf moed houden en vechten om beter te worden... Maar ik geef toe, het is heel zwaar en frustrerend als je kleine en simpele dingetjes niet zelfstandig kan, en hulp nodig hebt van anderen... Waar het normaal lijkt te zijn dat een kind zijn ouders helpt, moet mijn moeder mij helpen...

Kijk nog even in mijn fotoboek de foto's en je bent weer helemaal bij;)

Groetjes

Ps. Judith, Heel erg bedankt voor je bruikbare tip, zoals je ziet lukte het met slepen wel:) En voor iedereen: Er staan dingen in dit bericht over mijn site die ik heb opgeknapt, dit gaat zoals jullie misschien begrijpen over: www.ikisziek.websitemaker.nl/marianne Het fotoboek is ook op die site te vinden;)

donderdag 17 september 2009

Home, sweet home

Hallo allemaal,

Helaas kan ik op een duistere wijze opeens weer niet kopiëren / plakken van mijn andere site naar deze blog. Daarom de link van mijn andere site...
Mijn excuses voor dit ongemak...

www.ikisziek.websitemaker.nl/marianne/3897174

Weet iemand trouwens een oplossing voor dit probleem? Ik kan wel kopieren op mijn site, maar op de pagina "nieuw bericht aanmaken" van mijn blog kan ik niet plakken...

Marianne

woensdag 16 september 2009

Dubieus

Vanmorgen na het grote overleg kwam mijn longarts langs. Nadat hij gevraagd had hoe ik me voelde, zei hij dat ze tijdens het grote overleg over me gepraat hadden. Ze vonden dat ik veel te langzaam opknap, en dat ik deze opname te veel heb ingeleverd. Waar ik binnenkwam met een longfunctie van 82, was hij de laatste keer 66. Daarnaast lig ik continue op bed,en als ik een klein stukje loop ben ik helemaal op.

Omdat ze niet het idee hebben dat de antibiotica nog veel effect gaat hebben, gezien ik al 5 weken hier ben, en de laatste week mijn longfunctie ook maar iets was gestegen, hebben ze het over een revalidatiecentrum gehad. Ik schrok daar best wel van, want dat zou betekenen dat ik 3 maanden moet revalideren, en dus niet naar school kan en geen rijlessen kan hebben etc.

Omdat ik best even moeite met het idee had, hebben we er een gesprek over gehad.. Waarom denken ze aan revalideren? Omdat ik tijdens deze opname toch zo’n 20% achteruit gegaan ben, en op het moment volledig op bed lig, en te moe en kortademig ben om wat te doen. Op zo’n revalidatiecentrum leer je conditie opbouwen, met de energie die je hebt. Je bent dan 5 dagen in de week bezig met conditie en met trainen, en in het weekend mag je naar huis.

Omdat ik voor deze opname nog heel veel zelf kon, ook conditie opbouwen, is deze stap best moeilijk voor me… de laatste 3 weken ben ik zo achteruit gegaan, maar daarvoor deed ik zelfs in het ziekenhuis hier heel veel voor mijn conditie, en ging dat ook goed. Ik vroeg me dus af of ik dat niet weer zou kunnen bereiken, zonder dat revalidatiecentrum traject. Mijn arts snapte dat ook, en daarom was het plan dat ik komende vrijdag naar huis ga, en dan na 2 weken terug kom op de poli. Ik ga dan blazen, en we kijken hoe het met me gaat. Gaat het dan goed, dan gaan we zo door, en gaat het niet goed, kunnen we voor de optie revalidatiecentrum kiezen.

Dit houd dan wel in dat mijn opleiding nog langer stil ligt, ik voorlopig geen rijlessen kan volgen, en ik heel weinig sociale contacten heb. Het word dus psychisch ook best zwaar denk. Zeker omdat mijn opleiding en rijlessen zoveel voor me betekenen, en ik het al zo lang moet missen… Aan de andere kant, als je daarmee je longfunctie nog op kan krikken, en anders niet, dan heb ik het er ook wel weer voor over om te proberen.

Kortom, we staan voor een moeilijk punt, en weten niet welke kant we op gaan. Vanavond zouden we daarover met de longarts een gesprek hebben, maar helaas is hij nog niet langs geweest. Omdat hij morgen en vrijdag vrij is, is het heel onzeker wat er nu gaat gebeuren. We willen wel graag nog antwoord op wat vragen hebben.

Toen we om 7 uur toch maar eens aan de verpleging gevraagd hebben of de arts nog in huis was, omdat het al 2 uur geleden was dat we hadden afgesproken. De arts bleek niet meer in huis te zijn, en de zaalarts zou mogelijk nog even langs lopen, om onze vragen te beantwoorden. Omdat ik jullie wel bijtijds op de hoogte wilde stellen van de nieuwe ontwikkelingen, besloot ik dat ik het verhaal nu vast op de site zou zetten. Mocht er nog iemand langs komen, kan ik dat altijd daarna er nog op zetten, of morgen erover doorgaan.

groetjes

dinsdag 15 september 2009

Eind van de opname in zicht??!!

Vannacht heb ik gelukkig redelijk geslapen. Dit keer ook zonder codeïne. De Codeïne onderdrukte de hoestprikkels, waardoor ik beter in slaap kon komen, maar gelukkig kon ik nu zonder ook in slaap komen, en ben ik dus weer een tabletje kwijt:) Ik heb nu binnen een paar dagen al het volgende afgebouwd: pijnmedicatie en paracetamol, codeïne, slaapmedicatie... Voor de nacht heb ik nu alleen nog de gebruikelijke Calci Chew;) Vandaag heb ik ook al heel de dag geen paracetamol op:)

Tijdens de artsenvisite waarin de zaalarts altijd langs komt, zei de zaalarts dat mijn koortslip er rustiger uit begint te zien. Hij is dan welliswaar nog wel pijnlijk, maar hij begint te genezen. De longfunctie vond hij maar met "babystapjes" omhoog gaan, maar beter iets dan niets, en hij hoopte dat mijn longfunctie nog meer zou gaan stijgen. Hij zei dat ik mogelijk nog wel een tijdje doorga met deze kuur ,en dat hij morgen na het grote overleg laat weten wat er is besproken.

Ik ben nog wel heel snel moe en kortademig. Na 2 rondjes over de afdeling gelopen te hebben (wat volgens de fysio 170 meter is) ben ik helemaal op, en ben ik heel kortademig. Ik heb daarna echt even "pauze" nodig om weer bij te komen. Verder hebben ze vandaag een kweek genomen van de diaree die ik toch weer heb... Ik weet zelf dat het van de antibiotica komt, maar ze willen het zekere voor het onzekere nemen, en gaan dus maar weer een kweekje starten;)

Daarnaast is er op de hele gang een wonderbaarlijke vooruitgang in de saturatie, sinds er een nieuwe saturatie meter op de afdeling is... haha... bij zowiezo 4 mensen is de saturatie beter geworden sinds de nieuwe meter. De zaalarts kan zijn geluk niet op, en is zo blij met deze vooruitgangen... hahah... Dan heb ik daar 1 vraag bij... ligt het dan aan de patiënt die vooruit gaat of aan de saturatiemeter?;)

Vanmiddag is de longarts nog even langs geweest. Hij vond de kleine stijging die mijn longfunctie had gemaakt niet zo indrukwekkend, en had gehoopt op meer. Toen ik zei dat ik had verwacht dat die gelijk zou blijven, was hij blij dat hij toch wat was gestegen en dat ik in ieder geval niet achteruit gegaan was. Ook was hij blij dat ik geen pijn meer heb, en dat ook de hoestbuien een stuk minder zijn. Natuurlijk hoest ik nog wel, maar dat zal ik altijd blijven doen;) Hij geeft me nog een week de tijd om met deze antibiotica op te knappen, en dan vind hij het lang genoeg geweest. Hij hoopt daarbij dat mijn longfunctie nog wat opknapt (omdat ik van de 90 kom, en nu op de 66 zit) en dat ik me wat beter ga voelen. Over een week ben ik hier echter 5,5 week, en is het wel weer lang genoeg geweest...

Het is mijn langste opname ooit. Ik ben dan wellicht wel achteruit gegaan tijdens deze opname, maar hopelijk knap ik thuis ook nog wat op. Thuis doe je toch vaak wat meer, en eigen omgeving doet ook goed. Wat ik vanmiddag alleen ben vergeten te vragen, is of ik met die 20 mg prednison naar huis ga, of dat die nog afgebouwd gaat worden. aan de ene kant hoop ik dat die afgebouwd word, omdat het een paardemiddel is, en ik er redelijk wat negatieve bijwerkingen van heb. Aan de andere kant vind ik het best eng om hem af te bouwen, want misschien ga ik dan wel weer achteruit;)

Verder heb ik geloof ik niet zo veel te melden, dus ga ik maar weer stoppen;)

Groetjes

maandag 14 september 2009

Longfunctie stijgt ligt:)

Zaterdagavond besloot ik om mijn slaapcapsule (Temazepam) te laten staan, en het zonder te proberen. Ik was die een week geleden gestart, omdat ik zo enorm moe was van het hoesten 's nachts dat ik helemaal op was. Nu ik echter een week redelijk geslapen had, en een nacht zelfs helemaal door had geslapen, besloot ik dat ik het zonder ging proberen. Te lang slaap medicatie gebruiken is immers ook niet goed voor je, en het word alleen maar moeilijker om er van af te komen.

Na een nacht waarin mijn infuuspomp wel 10x meer af leek te gaan dan normaal, en waar normaal de verpleging de pomp gelijk uit zet, dit keer nogal eens een kwartiertje gepingel te horen werd... Viel ik tegen de ochtend eindelijk in slaap. Om kwart over 8 werd ik echter door een wat geschrokken verpleegster wakker gemaakt... Of ik spullen kwijt was... Nog half slapend had ik niet helemaal door waar het over ging... Na een tijdje drong het door... Ik controleerde mijn waardevolle spullen, en merkte dat die er nog waren. Bleek dat ze op de kamer naast me en op de 1e kamer binnen waren geweest, en de laptop hadden willen stelen, die daar aanwezig was.
De ene had de dief afgeschrikt door wilde bewegingen en de ander was hard gaan gillen. De verpleging die er achter aan had gerend, was te laat en de dader was gevlogen... Je begrijpt dat ik daarna weinig meer geslapen heb, en dat ik dus extreem vroeg op de zondagochtend mijn programma af begon te werken.

Gisteravond lag ik bijna te slapen toen ik nog even mijn eigen rapportage mocht schrijven. Het was zo druk dat de verpleging er blijkbaar zelf even geen tijd voor had, en mocht ik het doen;) Heeft toch wel wat hoor... Om je eigen rapportage te schrijven. Normaal deed ik het voor de cliënten op de stage, nu voor mezelf;) Toch handig dat ik daar op school wat over heb geleerd;) hahah

Vannacht heb ik slecht geslapen. Ik werd dus vanmorgen ook erg moe wakker. Wel kon ik gelukkig constateren dat de pijn minder was, en ook heb ik de hele nacht niet overdreven hard gehoest. De hoestbuien nemen dus wel degelijk af. Vandaag heb ik nog maar 2x een dubbele paracetamol ingenomen. Dus ook de embolisatiepijn neemt af...

Vanmorgen heb ik met hulp gedouched... Dit gaat nog steeds niet alleen. Zelfs met hulp was ik daarna helemaal op. Ik heb daarom een tijdje op bed gelegen, en daarna ging het wel weer. Toen ik wat uitgerust was heb ik nog wat voor school gedaan, al was het niet veel. Hopelijk elke dag een beetje, want: beter iets dan niets;)

De zaalartsen die langs kwamen waren blij dat de pijn en het hoesten afnamen, en hoopten dat de vermoeidheid en de kortademigheid ook snel af zouden nemen. Ze gaven door dat mijn hb aan de lage kant was en dat daar de vermoeidheid ook vandaan kon komen. Ze gingen dus een consult aanvragen bij de internist, zodat die er naar kon kijken, waar dat door zou kunnen komen. Verder wilden ze de longfunctie afwachten.

Vanmiddag had ik dan eindelijk de longfunctie. Na een tijdje gewacht te hebben in de wachtkamer, was ik aan de beurt, en kreeg ik te horen dat ik de JONGSTE patiënt was die ze hadden. Dat schenen ze nogal interesant te vinden, want tijdens mijn korte bezoek aan de longfunctie heb ik dat wel 4x gehoord. Mijn longfunctie was dit keer 66%.. Hij was dus 12% gestegen vergeleken bij vorige keer... Het is niet veel, maar het is een lichte stijging, en ik ben dus al heel blij dat hij niet achteruit gegaan is. Ik had verwacht dat hij gelijk gebleven was, dus ik ben blij dat dat niet zo is. De longarts heb ik nog niet gezien, dus het is even afwachten wat die er van zegt, en of die voldoende tevreden is met deze kleine vooruitgang... En opnieuw is het waar: beter iets dan niets;)

Vanmiddag is Sandra nog op bezoek geweest, en vanavond Ome Jaap en Tante Lia... Nu ben ik ontzettend moe en ga ik dus heel rustig aan doen, als ik gesprayd heb. Hopelijk slaap ik vannacht wat beter, en kan ik jullie morgen meer vertellen, als ik misschien de longarts heb gesproken.

Groetjes

zaterdag 12 september 2009

7 keer vernevelen op een dag...

Vannacht heb ik voor het eerst een nacht van half 11 tot half 8 gemaakt. Toen ik wakker werd had ik een enorme hoestbui, maar ik was wel enorm blij dat ik een hele nacht had doorgeslapen.
Toen ik heel fanatiek 2 rondjes over de afdeling ging lopen om half 11, had ik daarna meer dan 3 uur hoofdpijn. waarschijnlijk toch iets te fanatiek geweest, en dus ben ik dus nog maar even op bed gaan liggen. Lekker relaxt achter mijn pc, bijkomen van alle inspanning.

Toen de zaalarts langskwam, zei ze dat ik zoveel mogelijk mocht vernevelen met zout, maar aangezien ik daar alleen maar benauwder van word, heb ik dat maar eens niet gedaan.

Vanmiddag ben ik met mijn moeder naar de hal gelopen en weer terug. Dit ging redelijk, maar toen ik terug kwam was ik weer enorm moe, en heb ik een hele tijd op bed gelegen. Vanmiddag heb ik ook voor het eerst weer AZLI vernevelt. Ik moet nu 7x per dag vernevelen, en dat vind ik wel een beetje veel... 2x pulmozyme, 2x ventolin, 3x azli. Maar ja, hopelijk helpt het.

Aan het einde van de middag werd ik wat meer benauwd, en dat ben ik nu nog steeds. Hopelijk zakt dat. Mogelijk is het doordat ik net begonnen ben met de azli, en dus mijn longen extra geprikkeld worden.

Vandaag ben ik ook met een 7punts curve bezig, die begon heel mooi. Maar na de middag schoot hij opeens omhoog. Mogelijk moet ik dus wat omhoog met mijn basaal. Volgende week mijn diabetesverpleegkundige maar eens mailen.

Dat was het wel weer voor vandaag;) Ik ga weer lekker relaxen;) Op naar maandag... De grote dag... Zal mijn longfunctie gestegen zijn??? Of toch niet???

Groetjes

vrijdag 11 september 2009

geen goed nieuws

Vandaag bleek dat wat ik gisteren "kapotte lip" noemde, geen kapotte lip was, maar wel degelijk een koortslip... Had ik gisteravond alleen een plekje midden op mijn bovenlip, vanmorgen zat er precies zo'n plekje rechts op mijn onderlip. Toen ik dat aan de arts liet zien, was zijn reactie: We gaan een kweekje nemen (met een wattenstaafje erover, en dan kijken of de "koortslipbacterie" er zat). Daarnaast schreef hij zalf voor, die zou vanavond binnen komen, maar hij zat niet bij de medicijnen. Net kwamen ze toch binnen met een tubetje aciclovir zalf... Ze waren speciaal voor mij naar de Spoed Eisende Hulp (SEH) gegaan om die zalf te halen, omdat hij hier in het Erasmus niet te krijgen was...

Dankzij de prednison waarvan ik voor mijn doen een flink hoge dosering heb (20 mg) heb ik totaal geen moeite met mijn gewicht.. De kilo's vliegen eraan, zonder dat ik enorm veel hoef te eten. Het nadeel is dat mijn suikers weer omhoog vliegen, en moeilijk te regelen zijn.

Morgen moet ik weer met de AZLI beginnen, maar aangezien mijn moeder mijn vernevelapparaat vandaag vergeten is, en de AZLI alleen met dat vernevelapparaat vernevelt mag worden, beginnen we morgenmiddag ipv morgen ochtend.

Eind van de middag (kwart over 5) kwam mijn longarts nog even langs. Hij vroeg hoe het was, en na mijn verhaal, dat niet al te rooskleurig was, begon hij zijn verhaal... Ik schrok behoorlijk van wat hij zei.., Als deze antibiotica niet aan slaat, weten de artsen even niet wat ze dan moeten... Zijn vraag letterlijk was: "Wat moet ik met jou aan?". Al onze hoop is dus gevestigd op maandag... Dan moet ik om 10 voor 1 longfunctie blazen, en hopen we met zn allen dat hij gestegen is... Wat er moet gaan gebeuren als mijn longfunctie dan niet gestegen is, weten we niet...

Het advies van de longarts is om toch, ondanks het hoesten en de moeheid, meer te gaan bewegen. Met meer beweging, gaan mijn luchtwegen als het goed is meer open staan, daardoor ga ik meer hoesten, en kan ook het oude slijm eruit... Natuurlijk is het niet prettig om veel te hoesten, maar we moeten wat... Hij vond het al heel positief dat ik tegen mijn energievoorraad in toch iedere avond naar voren probeer te lopen, met de rolstoel binnen handbereik voor het geval het niet meer lukte.... Hij moedigde mij aan om dat vooral door te zetten, en te proberen op te bouwen.

Om dit door te zetten, heb ik vanavond heen en terug gelopen, naar voren, met vooraan een kwartiertje rust. Toen ik terug kwam op mijn kamer, was ik helemaal afgedraaid, en ben ik in bed gaan liggen, om zoveel mogelijk bij te komen. Het hoesten blijft nog steeds aanhouden, en daarbij ook de pijn...

Voor nu weer genoeg verteld... Ik hoop en bid dat maandag mijn longfunctie beter mag zijn, en dat deze kuur aan mag slaan... Ik vond het erg moeilijk om deze boodschap te krijgen, maar hopelijk komt alles goed...

Groetjes

donderdag 10 september 2009

het vervolg

Tegenwoordig lijkt het bijna een gewoonte geworden, om meer dan 3x op een nacht wakker te worden, met een flinke hoestbui. Daarna slaap ik niet gelijk weer, en de volgende morgen ben ik heel erg moe.

Ook overdag heb ik regelmatig flinke hoestbuien. Hoe meer inspanning, hoe meer hoestbuien, en hoe erger ze zijn. De embolisatiepijn blijft nog aanhouden, maar met pijnstilling is het goed te houden nu.

Hopelijk houd het hoesten snel op, en kan ik beginnen met opbouwen van conditie en energie.
Sinds vanmiddag heb ik een open plekje op mijn lip. Mijn moeder kwam vanavond met de vraag of ik misschien een koortslip heb. Dat heb ik al vaker gehad met de Tazocin. En vermoedelijk is het dus nu weer zo... Dokter verpleger S. heeft me aan een onderzoek onderworpen, en wist het ook niet... Morgen de knappe koppen er maar weer over laten buigen.

Sommige mensen vragen zich af of de embolisatiepijn niet erg lang aan houd. Ik heb dat vandaag gevraagd aan de arts, en die zei dat het bij de een veel langer aanhoud dan bij de ander. Ik ben dus waarschijnlijk zo'n persoon waar het langer bij aanhoud...

Verder is ze blij dat ik iets vooruit ga (heb minder hoofdpijn, en overdag heb ik minder hoestbuien dan het weekend... Toch heb ik nog zo'n 6-10 hoestbuien per dag, en die duren vaak ook wel even. Best balen, maar hopelijk verminderd het nog... Wat ik nog het meest hoop, is dat de hoestbuien 's nachts stoppen.

Maandag moet ik weer een longfunctie blazen, en zijn ze erg benieuwd of die dan weer verbeterd zal zijn.

Voor nu houd ik het maar weer even voor gezien, want ik heb niet erg veel zin meer... en ook niets meer te vertellen...

Groetjes

woensdag 9 september 2009

Opnieuw een bericht

Na gisteren een goede nacht gehad te hebben, had ik vandaag weer een nacht waarin ik 3x wakker ben geweest met een flinke hoestbui. Een keer zelfs zo dat de verpleging kwam vragen of het allemaal wel goed ging, omdat ze het in de verpleegpost zelfs hoorden, en zich afvroegen wat ik aan het doen was.

Ik heb dan vannacht ook 3 tabletjes van 10 mg Codeine op. Dit uiteraard in overleg met de verpleging.

Toen ik vanmorgen wakker werd, had ik gelijk hoofdpijn, embolisatiepijn (zoals ik de pijn van de embolisatie heb omgedoopt) en was ik enorm moe. toch ben ik maar gaan eten, anders mocht ik mijn diclofenac niet innemen. Na het eten, en pillen innemen, heb ik met behulp van de verpleginig gedouched... Dat houd in.. Zelf gedouched, en hun mn haren laten wassen. Daarna zelf afgedroogd enzo... Dus is wel een stapje vooruit:)

Daarna kreeg ik te horen dat ik om 1 uur naar de longfunctie moest. Dit had ik vandeweek al wel een keer gedaan, maar omdat ik toen koorts had, dachten ze dat het daardoor beinvloed was. Hij was echter 54% en dat was maar 1% verschil met vorige keer. Ik had zelfs geen hoestbui bij het blazen... wat mij een beetje verbaasde... Echter, daarna had ik wel weer een flinke hoestbui.

Vanmorgen kwam Jeroen ook nog even afscheid nemen. Hij lag ook in het ziekenhuis en ik kende hem al via de verhalen van mijn vriendin. We hadden elkaar in de hal ontmoet en waren aan de praat geraakt. Nu kwam hij even zeggen dat als de uitslagen goed waren, hij naar huis mocht. Ik ben erg blij voor hem, en hoop dat hij nu uit het ziekenhuis weg kan blijven...

Vanmiddag kwamen er 2 klasgenoten op bezoek. Dat was gezellig, en we hebben lekker zitten praten.

Ik heb nog niet erg over de afdeling gelopen, maar wel af en toe een ritje naar de patiëntenkoelkast voor op de afdeling, en weer terug.

Net ben ik met mijn moeder naar de hal gegaan. Ik heb een heel eind (voor de kenners van het zh, van longafdeling tot liften) zelf gelopen, en ben daarna in de rolstoel gaan zitten. Toch weer wat opgebouwd:)

De allergische reactie word wel minder, maar nog steeds gaat het regelmatig jeuken bij het geven van de Tazocin. Ik gebruik dus nog 2-3 keer per dag nog Tavegil;)

En alsof het allemaal nog niet genoeg was, ben ik ook nog aan de diaree gegaan door de antibiotica... Dat heb ik meestal wel, maar niet zo erg als nu. Hopelijk gaat het snel beter.
Morgen komen er weer 2 klasgenoten op bezoek, en vrijdag ook... Dit is wel lekker, want ze komen vaak 's middags, en juist deze 3 dagen moest mijn moeder hele dagen werken, en zou ik dus smiddags geen bezoek hebben... Heerlijk dat ik dat nu wel heb.

Hoe gaat het nu met me? Ik ben ontzettend moe, wat benauwd, heb snel hoofdpijn, en heb allergische reactie op de antibiotica. Daarnaast hoest ik heel vaak, waardoor ik ook 's nachts regelmatig wakker ben. Gelukkig gaat het met een slaappilletje wat beter, omdat je dan vaak net wat vaster slaapt, en door die hoestprikkel niet wakker word.

We blijven die dus nog wel even gebruiken, al wil ik hem niet te lang gebruiken, omdat je er dan weer zo snel aan gewend raakt.

Vandaag heb ik heel wat papierwerk voor school ontvangen, en ik hoop als ik me wat beter voel weer wat te gaan ondernemen:)

Voor nu weet ik even niets meer te vertellen, dus ga ik maar weer afronden;)

Groetjes

dinsdag 8 september 2009

Allergie

Vannacht heb ik gelukkig voor het eerst sinds 3 nachten goed geslapen. Ik ben maar 2x wakker geweest. 1x van de pijn, en 1x van de allergische reactie op de antibiotica... Voorderest heb ik allemaal heerlijk geslapen:)

Vandaag overdag ging het niet zo lekker... Ik heb de hele dag in bed gelegen, en het begon vanmorgen al met 38,0 temp. Daarbij was ik heel de dag enorm moe. Met de gift van vanmiddag had ik er weinig last van, maar vanavond stak de allergie de kop weer op, en had ik jeuk van hoofd tot tenen.

Na de tavegil nam dat weer wat af. Hopelijk word het toch wel minder... Ben het nu al zat...
De hoestbuien zijn ook nog niet over, al heb ik er wel wat minder. vanmorgen helemaal niet gehoest, en vanmiddag begon het weer... Maar goed... Het moet er toch uit.

Via klasgenoten heb ik ondertussen weer wat contact met school. Ik vind dat wel prettig, want dan kom je wat minder ver achter. Het is toch wel weer een periode van 4-5 weken die ik heb gemist, voordat ik weer op school ben.

Voor koken zijn we vast begonnen met ideeen verzinnen voor een maaltijd met een land als thema.. Verder gaan we misschien een opdracht observeren doen in het ziekenhuis, maar daarvoor moeten we nog even vrijwilligers zoeken hier op de afdeling.

Morgen hoop ik weer wat verder opgeknapt te zijn, en weer wat op te bouwen met alles doen. Helemaal in bed is niets voor mij, maar op het moment gaat het niet anders... Er is continue behoefte aan slaap...

Volgens mij heb ik nu alles wel verteld.

Groetjes

maandag 7 september 2009

Niet zulk fijn nieuws

sinds vrijdag ben ik enorm aan het hoesten. Dag en nacht ga ik door met hoesten. Gevolg is dat ik een enorm zere buik, ribbenkast, hoofd en keel heb. Daarnaast ben ik enorm moe, en kan ik niet uitrusten omdat ik iedere keer dat ik plat ga, weer ga hoesten. De pijn van de embolisatie die wat afgenomen was, vlamt tijdens het hoesten weer meer op. Ik ben kort gezegd oververmoeid door al die slapeloze nachten.

Door het vele hoesten, en door de hevige moeheid loop ik veel minder. En als ik loop loop ik met enorm opgetrokken schouders omdat ik anders veel pijn (spierpijn) heb en dat ik steeds meer ga hoesten. Daarnaast ga ik steeds minder eten en drinken omdat ik bij ieder smaakje, kriebel krijg. Het beste is een flesje water, en zo min mogelijk proberen te hoesten.

Gisteravond heb ik een slaaptabletje (Temasepam) gehad, een hoestprikkel onderdrukkend tabletje (Codeine) en dubbele paracetamol en Diclofenac genomen. Met deze coctail mix van medicijnen, sliep ik van 10-12 en was daarna wakker met een enorme hoestbui. De nacht ging opnieuw (voor de 2e keer) gepaard met uurtje slapen, en dan weer een paar uur wakker..

Vanmorgen tegen half 6 viel ik weer in slaap tot kwart over 7, en daarna tot half 10, toen ik wakker werd van de artsenvisite... Heel vroeg dit keer, terwijl ze normaal half 12 pas komen.
De arts hoorde met luisteren wat geknisper aan de rechterkant bovenaan. Ze besloot een longfoto, longfunctie en sputemkweek te doen. De longfunctie had ik om kwart voor 2 en was 53%... Dat is 26% gezakt in 1 week tijd. De longfoto had ik om half 4.

De zaalarts had overlegd met mijn arts, en die kwam langs. Hij had naar mijn sputem van vorige week gekeken, en zag dat de pseudamonas de leiding van de stenotrofomonas (allebei bacterien) had overgenomen, en dat dus mijn antibiotica niet meer klopte met de bacterien. De collistine zou ik houden. De minocycline word vervangen door de tazocin. Het grote nadeel hieraan is dat ik hiervoor allergisch ben, en dus de eerste paar dagen altijd de griepverschijnselen heb. Koorts, misselijk, hoofdpijn, spierpijn etc etc..

Daarnaast krijg ik prednison 20 mg (had 5 en eerder had ik 10 mg.) Kortom, hij schrok van hoe het met me was, hoe mijn longfunctie was, en wat er allemaal gebeurde. Hij had verwacht dat ik binnenkort naar huis had gemogen. Helaas keerde de toestand zich om, en ging ik achteruit ipv vooruit. Achteraf heb ik dit al die tijd al gevoeld. Het hoesten kan ook door deze nieuwe infectie komen.

Kortom... het betekend dat ik minimaal 2 weken langer moet blijven. Net had ik al een allergische reactie op de eerste gift tazocin... Na een zakje tavegil ging het iets beter... Hopelijk ben ik snel over mn allergie heen, en kan ik vannacht eindelijk doorslapen. Nu ik hier voorlopig nog 2 weken ben, hoop ik dat ik fit genoeg ben om met huiswerk te beginnen in het ziekenhuis. Eerst gaan we echter maar eens opknappen en aansterken.

Toen de arts het bericht had gebracht dat de antibiotica wissel zou plaats vinden, en dat ik dan langer zou moeten blijven, wist hij even niets te zeggen... Toen flapte ik eruit: wat er ook gebeurd, altijd blijven lachen. Natuurlijk is dat waar, en probeer ik dat ook te volgen, maar om dat ook te volgen, is nog niet altijd even makkelijk.

Voor nu genoeg... Ik ben niet erg lekker dus ga rustig aan doen...

Groetjes

zaterdag 5 september 2009

Het meisje van 107, bedacht de grap van haar leven....

Zoals gewoonlijk, moet ik eens in de zoveel tijd iemand flink plagen… Zo ook gisteravond… Omdat ik hem al genoeg heb geplaagd door de grap uit te halen, zal ik het anoniem laten, en alleen over hem en hij spreken… Eerst moeten jullie even weten dat het ging over de vraag of ik naar huis zou gaan of niet, wat de artsen gistermiddag zouden bespreken. Gisteravond sprak ik hem op msn, en toen ging het als volgt:

Hij vroeg of ik nog naar huis mocht voor het weekend of niet. Ik antwoordde daarop, dat ik inderdaad naar huis zou gaan, nadat de Collistine van 10-11 doorgelopen was. Daarbij vertelde ik dat ik met de taxi naar huis zou gaan, omdat mijn moeder nachtdienst heeft, en dat ik gelijk de 1e nacht al alleen zou zijn, en ook dat ik alleen thuis zou komen. Hij vond het een beetje raar dat ze me om 11 uur ’s avonds naar huis zouden sturen, en leefde uiteraard heel erg met me mee… Ik vroeg hem wat voor kleren ik aan moest doen, omdat ik geen idee had van de temperatuur buiten, dat ik alleen maar zag dat het regende… Hij ging daar uitvoerig op in, en zei dat ik wel een truitje aan kon, en dat in de taxi de verwarming wel aan zou staan… Daarop zei ik dat het kon zijn dat ik niet zo snel antwoordde omdat ik mijn tas aan het inpakken was. Ik zei ook dat ik nog moest zien hoe ik voor kwam, met mijn enorm veel spullen, en de pijn die ik had… Hij ging daar serieus op in en zei dat de taxichauffeur me maar moest helpen… Daarop vroeg ik of hij mij niet kon komen halen… Dat ging die even overleggen met zijn huisgenoten;) hahahaha… Toen ik zag dat hij daadwerkelijk aan het praten was, besloot ik maar te zeggen dat het een grapje was…. Later zei hij dat hij echt van plan was geweest om in de auto te stappen:P hahahah… De zuster die de Collistine aan kwam hangen, lag helemaal dubbel toen ze het hoorde. Samen hebben we er enorm om gelachen… Later kon hij er zelf ook wel om lachen.

Helaas had ik daarna veel pijn, en een flinke hoestbui door het lachen.. Maar ja, boontje komt om zijn loontje, had ik hem maar niet zo moeten plagen;)

Na een korte nacht, kreeg ik om half 6 een hoestbui, die met kleine tussenpozen een half uur duurde. Tegen de pijn nam ik een dubbele paracetamol, in de hoop dat ik dan wat later de Diclofenac kon nemen… Dan werkt hij overdag wat langer;) Gelukkig ben ik daarna blijkbaar toch nog even in slaap gevallen, en tegen kwart over 7 werd ik wakker van mijn infuus wat begon te piepen. Vervolgens viel ik weer in slaap, en werd om kwart over 8 gewekt, met de vraag wat ik bij mijn ontbijt wilde drinken… Grmbl… Het is weekend hoor!!! Mag best wat later;) Omdat de pijn op begon te zetten, besloot ik te gaan eten, en daarna de Diclofenac in te nemen. Vervolgens heb ik me aangekleed, gesprayd en medicijnen ingenomen. En klaar was ik;)

Tegen 10 uur was ik helemaal klaar, en had ik al 2 rondjes over de afdeling erop zitten. Toen heb ik in de stoel even zitten lezen, maar omdat ik enorm ging hoesten, ben ik even op bed gaan liggen… Toen ging het wat beter… Waar ik ondertussen wel achter gekomen ben, is dat je van hoesten, flinke spierpijn kan krijgen… Mijn hele ribbenkast en buik zijn gespannen van de spierpijn. En dat alleen door het hoesten, wat sinds gisteren begon… 1 voordeel;) het slijm komt nu wel losJ Na ongeveer een half uur kwam de koffie, en daarna heb ik nog 2 rondjes over de gang gelopen… Ik heb dus een verbazingwekkend grote stap vooruit gedaan… Liep ik gisteren op een hele dag maar 2 rondjes over de gang, vandaag heb ik in een ochtendje al 4 rondjes gelopen!!!!
Wat wel vreemd is… Iedereen die ik tegenkom lacht naar me… Verpleging, patiënten, artsen etc… Na wat verklaringen gehoord te hebben, blijkt dat ik vrolijk kijk, en dat men zich dan niet kan bedwingen, om de mondhoeken omhoog te laten springen;) hahah… Ben ik toch nog ergens goed voor hier in het ziekenhuis;)

Daarna mijn laptop maar tevoorschijn getoverd, en alle lieve berichtjes op mijn site gelezen, en met mijn buurvrouw lekker liggen msnnen;) Nog geen 50 meter bij elkaar vandaan;) Allebei in bed;) en heerlijk babbelen;) hahahah en een lol dat we samen hebben;)

Samen met de anonieme buurvrouw uit witte lakenstadland heb ik wat CF-eigenschappen op een rij gezet, die veel mensen (let op, niet alle mensen) met CF hebben… Houd je vast, hier komt de tot 10!!!…
eigenwijs: zelf naar de wc lopen, omdat je niet in de rolstoel wil zitten, terwijl je net na een ingreep heel beroerd ben.
doorzettingsvermogen: zoveel dat je zelfs als je de longen uit je lijf hoest, maandag naar huis wil…
slecht/kieskeurig eten: je valt immers niet af, dus je kan gewoon zo door blijven gaan
vastgegroeid zitten aan je pc: Als ze je pc meenemen, nemen ze dus ook jou mee, zodat je gelijk een tripje hebt;)
altijd blijven lachen: Met een paracetamolletje of een Diclofenacje gaat dat beter;)
grappen uithalen en er samen later keihard om lachen
Achter de naam van de zaalarts proberen te komen, terwijl je al een paar weken in het ziekenhuis ligt, en hem bijna iedere dag aan je bed ziet verschijnen…
Niet slapen ’s nachts: Het is immers zonde van je tijd om zolang te slapen…
Privacy is heilig: we zetten alleen veel op internet…
Doordraven over onzinnige lijstjes, terwijl het eten koud word, hahahah…
Nummer 11 van dit 10-delige lijstje, is dat jullie natuurlijk allang hadden begrepen, dat wij niets te doen hadden en knetter gek zijn;)

Om 1 uur ben ik weer gaan rusten, en om 2 uur stond mijn broer op de stoep. Die is tot kwart voor 4 gebleven en daarna kwam mijn moeder al vrij snel. Ze had kibbeling meegenomen, en daar heb ik lekker van zitten smikkelen.

Om 6 uur zijn we naar voren gegaan, en hebben we de rolstoel meegenomen, voor het geval dat ik te moe zou worden. Het was maar goed dat we de rolstoel hadden meegenomen want ik was na de heenrit helemaal op. Terug heb ik me dus laten rijden… Maar we hebben wel weer een stapje vooruit gedaan.

Vandaag heb ik 7 rondjes over de afdeling gelopen, en ben ik helemaal naar voren gelopen… Waar ik gisteren maar 2 rondjes liep, is het een hele vooruitgang…

Vanavond ontdekte ik dat ik op mijn buik en rug, uitslag had. Aan het einde van de avond was dat ook verspreid naar mijn armen en benen… Wat het is??? Geen idee…

Met 3x per dag een flinke hoestbui, voel ik me nu niet echt lekker… Mijn trek was vanavond helemaal weg, waardoor ik natuurlijk een hypo kreeg. Dus tegen mijn trek in maar zitten eten.

En alsof het nog niet genoeg is, heb ik sinds gisteren ook kiespijn gekregen… Hmz… Word dat ook nog bezoek aan de tandarts? Of is het tijdelijk en gaat het morgen weer over ???

Voor nu vind ik het wel weer genoeg;)
Groetjes

vrijdag 4 september 2009

Elke dag ietsje beter??!!!

Gisteravond was de Collistine om 11 uur doorgelopen, en kon ik gaan slapen. Om 1 uur ben ik nog een keer wakker geweest, waarna ik weer in slaap viel, en tot half 9 heb ik toen geslapen. Ik werd wakker van de pijn, en heb gelijk een diclofenac gevraagd, omdat ik de hele nacht geen pijnstilling heb gebruikt. De diclofenac mocht pas als ik wat gegeten had, dus kreeg ik een dubbele paracetamol, en besloot ik gelijk te gaan eten, en daarna de diclofenac in te nemen. De pijn zakte toen gelukkig af, en bleef een tijdje weg.

Omdat ik me redelijk voelde, heb ik gevraagd of ik mocht douchen, met hulp van iemand van de verpleging. Ik kreeg een waterdichte pleister over het wondje in mijn lies. Ik heb nu gelijk het wondje gezien, en het is een gaatje van 3 mm doorsnede… Na het vervangen van de pleister bloedde het even, maar het stopte vrij snel. Met behulp van een verpleger kon ik daarna douchen. Zittend op een douchestoel, en met hulp van de verpleger, kon ik lekker mijn haren wassen, en even afspoelen. Het roze kleurtje zit nog steeds op mijn buik en liezen, maar op de röntgen waar ze de embolisatie deden, zeiden ze al dat ik zo’n 4 keer moest douchen voor het er af was. Nou, dit was 1…

Na het douchen heb ik even een half uurtje op bed gelegen, en ondertussen kwam de verpleger nog even mijn pleister weer wisselen voor een gewone. Ik had daarom gevraagd, omdat de waterdichte pleister wat scherpere randjes had, en aangezien het in een gebied zit wat je vaak buigt, is het prettiger als je de pleister niet voelt.

Toen ik een half uur op bed gelegen had, heb ik een rondje over de afdeling gelopen. Dit ging gelukkig heel goed… Na dat rondje begon ik met veel hoesten. Daarbij kwam ook heel wat slijm omhoog, en dankzij de diclofenac van vanmorgen, kon ik pijnloos hoesten, en dus ook doorgaan met hoesten…

Na een uur was het niet leuk meer, en had ik enorme keelpijn. Heel pijn keel was kapot gehoest. Ik had alvast een spuugbakje gepakt, voor het geval dat het zo erg werd dat ik moest overgeven, wat al een paar keer bijna gebeurd was. Gelukkig is het zover niet gekomen, en verminderde het hoesten, al bleef ik regelmatig slijm op hoesten. Ik kon de prikkel nu wel iets onderdrukken, zodat ik niet continue aan het hoesten was.

De zaalarts kwam nog langs, en die begon heel gewoon over naar huis gaan… Ik stond gelijk in de startblokken. Zag hij dan niet dat ik nog lang niet fit ben? Helaas was het niet mijn eigen zaalarts. Hij zou gaan overleggen met mijn longarts, en ik zou er nog van horen. Even later kwam de verpleging langs, en die zei ook dat de artsen gingen overleggen of ik naar huis mocht. Pijnmedicatie kon mee naar huis, ik kon orale (via mond) antibiotica meenemen, en dan zou ik naar huis kunnen.

Mijn moeder gaat vannacht de nachtdienst in, dus zou ik helemaal alleen thuis zijn. Niet dat het erg is, maar je doet zowiezo al veel meer dan in het ziekenhuis, en dan ben je nog gelijk de 1e nacht alleen thuis ook. Maar goed, er was nog niets zeker, dus wachtten we rustig af, tot de artsen terug zouden komen.

Om 2 uur besloot ik nog even onder de dekens te kruipen, en uit te rusten voor het bezoek van 2 vriendinnen die om 3 uur zouden komen. Om half 3 echter kwamen de dominee en zijn vrouw binnenlopen, en kort daarna mijn moeder en mijn 2 vriendinnen. In korte tijd zat er dus 5 man aan mijn bed. Na een poosje gingen de dominee en zijn vrouw weg, en kort daarna kwam de zaalarts binnenlopen, met het nieuws dat hij toch wilde dat ik het weekend over zou blijven, en dat ik wat aan zou sterken. Dit had mijn longarts hem verteld. Ik heb ook geregeld dat ik in het weekend 3x per dag diclofenac zou krijgen. Verder tussendoor paracetamol. Deze zaalarts vond ik niet zo prettig in de benadering, dan mijn eigen zaalarts. Helaas was die vrij, dus had ik deze arts.

Om kwart over 3 heb ik pijnstilling gevraagd, omdat ik steeds meer pijn kreeg. Ik kreeg 2 paracetamollen en die hielpen zowaar even. Echter om half 5 had ik zo’n pijn, dat ik weer niet kon hoesten, omdat het zo enorm pijn deed, dat ik hoesten zoveel mogelijk vermeed. Ik heb dus een Diclofenac gevraagd, en na een ruim uur zakte de pijn af.

Vanavond kwam mijn broertje nog even op bezoek, en die reed met mijn moeder weer terug naar huis. O ja er is trouwens nog een laptop hier op de afdeling ontvreemd.. Iemand was naar de hal gegaan, en had zijn laptop in de kast gedaan, en de kast op slot .Toen hij terug kwam, was de kast opengebroken, en de laptop weg.. Dan baal je toch wel flink, en ik heb dus ook niet zo’n prettig gevoel meer als ik weg ga.

Nu ga ik lekker nog even relaxen en straks met een Diclofenac naar bed. Hopelijk slaap ik goed, en kan ik morgen weer lekker aan de slag met opbouwen van het lopen over de gang. Vandaag heb ik 2 rondjes over de gang gelopen, en gedouched wat toch ook een hele inspanning was. Hopelijk kan ik morgen weer wat opbouwen;)

Groetjes

donderdag 3 september 2009

Pijn, heel veel pijn...

Vannacht heb ik erg slecht geslapen. Heel de tijd was ik wakker van de pijn, of voor controles. De controles waren overigens gelukkig niet om de 3 uur. Ze combineerden het een beetje met wanneer ik wakker was. Gisteravond voordat ik ging slapen heb ik een dubbele paracetamol gehad, en om half 3 weer. Toen dat om half 6 nog niet veel effect had, heb ik een Diclofenac gehad (of hoe je het ook schrijft). Om half 10 ben ik wakker geworden, na nog wat keren kort wakker geweest te zijn.

Toen ik wakker was, moest ik naar de wc, en heb ik de zuster gebeld. Dit omdat ik gisteren zo beroerd werd tijdens het lopen, en naar de wc gaan. De zuster is dus met me meegelopen, en ik moest bellen als ik klaar was. Na echter 10 minuten gewacht te hebben, had ik het idee dat ik tegen de vlakte zou gaan, en heb ik de bel uit gedaan, en ben zelf terug gelopen. Later bleek dat de zuster met een bed naar boven was.

Omdat ik veel pijn heb, heb ik gelijk toen ik wakker werd gevraagd om een pijnstiller, maar ik moest de artsen visite afwachten. Om half 11 kwam de arts, en die heeft naar mijn longen, en naar mijn verhaal geluisterd. Ik mocht een dubbele paracetamol, omdat ze zo min mogelijk zware pijnstilling willen geven. Ook zei hij dat hij nog langs zou komen met mijn longarts. Nadat ik echter een uur gewacht had op het inwerken van de paracetamol, was de pijn nog even hevig, en begon ik mijn lies ook te voelen… Dit laatste zal wel komen doordat ik wat heb gelopen om mijn dagelijkse dingen zoals vernevelen en omkleden heb gedaan.

Ik heb toen om half 12 de verpleging gebeld, en gezegd dat ik door de hevige pijn, niet door durfde te hoesten. Dit is niet goed, want je moet wel goed blijven hoesten. Daarom heb ik om half 12 weer een diclofenac gekregen. Ik ben weer even in bed gekropen om uit te rusten, en even later was het etenstijd.

Na het eten heb ik even liggen msnnen, en daarna ben ik nog even gaan rusten. De pijn was gelukkig wat gezakt tot een dragelijke pijn. Als ik me rustig hield, had ik geen pijn, maar met hoesten en inspanning vlamde de pijn iets op. Om half 2 kwam mijn eigen zaalarts langs. Vanmorgen had ik een vervanger, omdat mijn zaalarts naar een cursus moest. Nu heeft mijn eigen zaalarts naar mijn verhaal geluisterd, en heeft ook in mijn lies gevoeld (de eerste die dat doet) of de slagader goed dicht is, en niet onderhuids bloed. Dit is niet het geval, en dus hoef ik ook geen drukverband erop.

Gelijk daarna kwamen de longarts en de CF-verpleegkundige binnen lopen. Ook aan hun heb ik mijn verhaal verteld. Ze waren blij dat ik goede pijnstilling kreeg, want het laatste wat we willen is dat ik voortdurend pijn heb, daardoor niet of minder hoest, en weer achteruit ga door slijmophoping.

Om 2 uur stonden 2 klasgenoten op de stoep, en hebben we weer lekker even bijgebabbeld over school en van alles en nog wat;) Daarna weer lekker even uitrusten, en toen kwam als verrassing mijn broer uit zijn werk langs. Die is gebleven tot ma er was, en toen is die naar huis gegaan.

Vanavond ben ik samen met mijn moeder even naar de hal gegaan… Let wel… Ik ben in de rolstoel gegaan. Daar kwamen we een kennis tegen en hebben we even zitten praten. Daarna nog even wat leesboekjes halen in het winkeltje… Helaas was dit een beetje te veel van het goede, en vlamde de pijn op, en kreeg ik ook ongenadige hoofdpijn.

De paracetamollen die ik kreeg, hielpen niet erg, maar de diclofenac wilde ik tot voor de nacht bewaren. Erg rustig houden dus maar.

De pijn gaat goed met een diclofenac, maar zodra die uitgewerkt is, gaat het hoesten weer meer pijn doen, en als tie helemaal is uitgewerkt is de pijn onhoudbaar, kan ik niet hoesten, en moeizaam ademen. Daarom probeer ik zoveel mogelijk pijnmedicatie in te nemen. Hopelijk slaap ik vannacht goed, met die diclofenac, en is morgen de pijn een stuk minder. Mijn lies is wat beurs, en gevoelig, maar die pijn is niet zo erg.

Ik ga nu maar stoppen, want ik ben erg moe en heb veel pijn. Hopelijk gaat het iedere dag wat beter. Naar huis gaan is nog geen optie. Eerst maar eens wat opknappen.

Groetjes