vrijdag 17 juli 2009

@ home again

Vanmorgen kwam er nog een arts langs, die zei dat mijn witte bloedcellen en mijn bloedplaathjes verlaagd waren. En dat dat door de antibiotica kan komen. Ze zei ook dat mijn vergrote lever en milt er mee te maken kunnen hebben. Maar zodra de antibiotica stopte zou dat dat wel beter worden, zo verwachtte ze... De hevige vermoeidheid hoort daar ook bij, en ook daarvan denkt ze dat het wel minder word nu ik gestopt ben met de antibioticakuur.

Verder was het vanmiddag nogal een tijdje wachten. Om half 3 was de laatste antibiotica gift er door gelopen. Ik was toen klaar en mocht anar huis, maar het wachten was op de mensen die dat zouden doen, en van een andere afdeling moesten komen. Om 4 uur kwamen ze eindelijk, en om kwart over 4 ging ik naar huis. Daar heb ik mijn tas ingepakt.

Morgen ga ik namelijk op vakantie, en daar heb ik erg veel zin in. De komende tijd zal er dus weinig van bijwerken komen, wees dus niet ongerust ofzo... Over 2 weken ben ik terug en bij gezondheid zal ik dan weer bijwerken;)

Groetjes

donderdag 16 juli 2009

update

Gisteravond is er weer een vrouw bij me op de kamer gekomen. Opnieuw een dementerende vrouw (zo lijkt het iig). Zo heeft ze het over kinderen waar ze heen moet, want die zijn boven... Wij liggen op de 5e afdeling... en boven ons is het dak...

Vanmorgen heb ik gevraagd wat die bloedplaatjes inhielden... De arts zei dat het met de stolling te maken heeft, maar een ander aspect dan de vitamine K. Het kan komen door de antibiotica of een infectie. Mijn waarde was 50, en hij mag eigenlijk niet onder de 30 zakken. Daarom controleerden ze door middel van bloedprikken nog een keer of het niet te hard zou zakken...
Morgen mag ik naar huis. Ik krijg dan geen antibioticakuur tabletten mee, omdat ik al antibiotica vernevel (AZLI) en ik heb ook een onderhoudsdosering antibiotica (zitromax). Daarom geen tabletten daarbij... ik kan dus gewoon lekker in het zonnetje:D:D

De reden dat er nog geen plaats is in rotterdam, is dat er in een ander ziekenhuis in rotterdam een MRSA bacterie is. Het sophia moet dus patienten overnemen van dat ziekenhuis, en vandaar dat er geen plaats is. Mijn arts verontschuldigde zich daar nog voor.

Vanmorgen heb ik ook nog longfunctie geblazen, en die was iets verbeterd, daar was ik dus erg blij mee. Al weet ik niet hoe veel hij verbeterd is, en wat mijn waarde nu is, want in rotterdam hebben ze een ander berekeningsprogramma dan in gorinchem... maar gezien ze vorige keer zeiden dat mijn longfunctie gestegen was bij de laatste keer in rotterdam, en dat tie nu weer gestegen is, vergeleken met vorige week... Ben ik tevreden...

Verder heb ik niets te melden, dus horen jullie misschien morgen nog wat, en anders word het na de vakantie... Als jullie morgen niets gehoord hebben van me, dan word het na de vakantie, en kunnen jullie weer terecht onder het kopje DAGBOEK!!!

Groetjes

woensdag 15 juli 2009

vrijdag naar huis?!!!

Daar ben ik weer. Dit omdat ik wat meer nieuws heb. Waarschijnlijk ga ik niet meer over naar Rotterdam. Dit omdat ik nog maar 2 nachten (3 dagen) te gaan heb, en dat ik dan al naar huis ga. Ik heb dan nog maar 2 weken er op zitten, maar zaterdag hopen we op vakantie te gaan.
Vanmorgen heb ik daarom met de arts over het ontslag gesproken. Ik wil graag nog een keer longfunctie blazen, zodat ik weet hoeveel ik gestegen ben (daar gaan we van uit). Ze gaan die uitslag weer faxen naar rotterdam, en hun beoordelen de longfunctie.

Vrijdag ga ik dan na de collistine gift van 2 uur naar huis. dus zo rond half 4 zal ik wel ontslagen worden uit het ziekenhuis. Op 4 oost halen ze dan mijn PAC naald er uit, want volgens de arts die ik vanmorgen had, hadden ze er daar ervaring mee... En anders zou ze het zelf doen.
Ze zou ook nog contact hebben met rotterdam, over welke antibiotica ik mee naar huis krijg, of dat ik misschien geen antibiotica mee naar huis krijg omdat mijn AZLI maand begonnen is. Kortom... aan de arts die ik vanmorgen had, heb ik tenminste iets. Die pakt aan, en overlegt met rotterdam.

Ze wil ook nog een keer bloedprikken omdat aan het begin van de opname (zo zeggen ze nu) mijn bloedplaatjes wat aan de lage kant waren... Wat dat inhoud weet ik niet, maar dat horen we allicht nog wel.

Mijn overbuurvrouw waar ik veel contact mee had, is gisteren naar huis gegaan... Nu lig ik op zaal met 2 mannen van 70+ en 80+. Het is een stuk saaier nu, maar ik ben voor mijn overbuurvrouw heel blij dat ze naar huis mocht... Ondertussen heb ik er al heel wat zien komen en zien gaan...

Verder is er een vriendin/lotgenoot erg ziek... Ze heeft CF en kreeg daarbij leukemie... Na haar 3e chemo (ze hadden het goede bericht gekregen dat de leukemie uit haar bloed en ruggenmerg was) moest ze er nog 1, maar daarna kreeg ze helaas een erge terugslag. Ze belandde op IC waar ze al een week of 6 ligt. Op het moment gaat het dusdanig slecht, dat ze niet weten of ze het haalt... heel moeilijk dus... Lieve Willemijn... Geef niet op... we kunnen je niet missen...

Ik geloof dat ik nu wel alles heb verteld, wat ik wilde vertellen...

Groetjes

maandag 13 juli 2009

4e update ziekenhuisopname + adres

Zaterdagmiddag heb ik een nieuwe PAC-naald aangeprikt gekregen. Dit keer ging het in 1x goed, en mijn dank is dus groot;) Toen de 1e naald er uit ging, zagen we dat er op de insteekplaats van de PAC wat blaasjes zaten, en dat op de plek waar de pleister zat, allemaal rode uitslag, en open plekjes zaten.

Zaterdagmiddag had ik ook een lage bloeddruk (90 over 50). Zaterdagavond was die echter weer goed, en was tie 110 over 70.

Zondagochtend kregen we een nieuwe meneer op de kamer... Die kwam van een andere kamer op de afdeling. Ivm de zomervakantie moeten ze bedden sluiten. Hij lag alleen op een zaal, en wij hadden een bed over. Op een gegeven moment belde hij dat hij naar de WC moest... Toen de zuster kwam, zei ze dat ze even de tillift ging halen... Er was echter al heel wat tijd verstreken. Zegt die man zo: Ja, dan hoef ik niet meer:P haha..

Wisten jullie trouwens dat je hier soort hitteblussers hebt? Als je symptomen van oververhitting gaat vertonen (welke dat zijn moet ik nog even ontdekken...) grijpen ze direct in en zetten de hitteblusser op je:P hahahah. Ofdewel, nu in het nederlands: De zuster moest mijn infuuslijnen vervangen, en vergat een kraantje dicht te zetten, voordat ze hem uit de pomp haalde... Ze had hem echter al wel van mij los gekoppeld, wat tot gevolg had dat er een straaltje zout water op mijn shirt belandde... hahha...

Verder lig ik nog steeds in Gorinchem.. Vanmorgen heeft de arts naar Rotterdam gebeld, om er iets meer druk achter te zetten.. Hun weten er hier gewoon te weinig van, en zelf vinden ze het ook beter dat ik over ga, omdat hun er niet veel van weten... Voor mij is het prettiger omdat ze in rotterdam meer kennis hebben, en ik hier alles moet vertellen... Zodra de arts iets terug had gehoord, zou ik het horen, maar ik heb nog niets gehoord...

Ik ben nog steeds heel moe, en ik ben ook regelmatig wat duizelig. Bij inspanning (vooral bij hard lachen) hoest ik ook veel (op).

Ik denk dat jullie zo wel weer behoorlijk bij gekletst zijn...

O wacht... Er is al verschillende keren naar mijn adres gevraagd... De mensen die mijn thuisadres weten, mogen het daarheen sturen... (ivm mogelijke overplaatsing). Degene die dat adres niet hebben, mogen het gewoon naar het ziekenhuis sturen, dan sturen ze het wel door als ik weg ben... Het adres van het ziekenhuis is:

BeatrixziekenhuisMarianne Vlotafdeling 5 oost, kamer 541banneweg 574200AA Gorinchem
Groetjes

zaterdag 11 juli 2009

3e update ziekenhuisopname

Donderdagochtend heeft mijn moeder het Sophia kinderziekenhuis gebeld. Dit omdat we niet wisten of ik nu wel met de AZLI vernevelen zou moeten beginnen, nu ik de kuur in het ziekenhuis heb. Donderdag aan het eind van de middag belden ze terug, en zei dat ik daar gewoon mee kon beginnen...

Ook heb ik donderdag gevraagd of ik een keer longfunctie kon blazen, omdat ik dat in rotterdam ook altijd 1x in de week en hier had ik het nog geen 1x gedaan. Ook niet bij het begin van de opname. Vrijdag ochtend ging ik dus voor longfunctie. Die longfunctie is doorgefaxt naar rotterdam, en eind van de middag belde een arts uit rotterdam me op. Hij was iets vooruit (hoeveel weet ik niet, want hier hebben ze blijkbaar een ander bereken programma) en we blijven dus op dezelfde antibitica.

Vandaag ben ik dus ook met de AZLI begonnen. ik moet nu weer 5x per dag vernevelen... Het kost veel tijd, maar ik hoop dat ik er wel lekker van opknap... Vanmiddag ga ik de PAC-naald laten verwisselen. Ik heb een kennis die op de kinderafdeling werkt, gecontact, en die werkt vanmiddag... Zij kan ook een PAC aanprikken, en dus gaan we vanmiddag naar de kinderafdeling om hem opnieuw aan te laten prikken (dat moet 1x in de week, ivm infectiegevaar...)

Op onze kamer is het nog steeds gezellig. Zo had mijn buurvrouw gisteren een pomp waar de accu van kapot was... als ze even naar de wc moest, en de stekker dus uit het stopcontact trok, was het gelijk dat de pomp ging piepen... Mijn buurman had het op een gegeven moment over een buurpiep ipv over de buurvrouw....

Wat ook leuk is: Gisteren vroeg de zuster aan mijn buurvrouw: mevrouw B, kan ik nog wat voor u doen? Mijn buurman, zei dat hij wel wat drinken lustte... hahah... daarna vroeg ze dus Meneer A. lust u nog wat?:P en toen antwoorde mijn buurvrouw.... haha..

Gisteren hadden mijn broer en aanstaande schoonzusje alweer 2 jaar verkering;) Gefeliciteerd broer en aanstaande schoonzusje!!:P:P haha...

De vrouw met Leukemie, die bij mij op de kamer lag de eerste paar dagen van mijn opname, is helaas donderdag overleden... Het is haast niet te bevatten hoe snel ze achteruit gegaan is. Toen ze nog bij mij op de kamer lag, was er nog sprake van over gaan naar een hospice of een verpleegtehuis... Toen we dinsdag haar man spraken, zei die al dat ze hard achteruit ging, en dat hij dacht dat ze snel zou sterven... Vandaag stond in de krant dat ze overleden was...

De laatste paar dagen zijn er op de afdeling 3 mensen overleden. Je word dan toch wel even stil... Ik kon maar 1 van die 3 mensen, maar toch doet het wat met je... Vooral als je een brancard met een rode deken erover langs zie komen...

Groetjes

donderdag 9 juli 2009

2e update ziekenhuisopname

Maandagmiddag kreeg ik te horen dat de Calci Chew die ik 1x per dag neem, niet meer genomen mocht worden. Toen ik vroeg waarom, wisten ze dat niet, en moesten ze het aan een arts vragen. Vandaag bij de visite was de arts pas weer aanwezig, die toen gezegd zou hebben dat het moest stoppen... Blijkt het een misverstand te zijn, want de arts heeft nergens voor getekend, en de verpleging heeft het wel opgeschreven... vanaf nu ga ik dus die tablet wel weer krijgen.

Daarnaast hebben ze een keer een verkeerde dosering opgelost in een spuit (gelukkig maar 1x, eerst dachten ze aan de hele opname) en kreeg ik 2,5 keer zoveel, dan dat ik zou moeten krijgen. Omdat mijn nieren dan beschadigd zouden kunnen zijn, is er de volgende morgen bloed geprikt. Gelukkig was er met mijn nieren niets aan de hand... Het is hier ook al voorgekomen dat ik zelf moet uitleggen hoe een pomp werkt, omdat verpleging het niet wist... haha.. best melig... Nooit deze pomp gebruikt, nooit geweten hoe het werkt, en nu kan ik de verpleging vertellen wat ze moeten doen...

Nog zo iets... Haha... komen ze aan mij vragen hoe ze de Collistine moeten klaarmaken:P dan vraag ik me af, wie is de verpleging, en wie is de patiënt?

Gisteren spande iets wel de kroon... Komt de arts naar me toe, zegt ze: Ja, je bent hier nu 5 dagen, en de bloeduitslagen zijn goed, je mag van mij naar huis... ik zo: huh?? hoezo dat? ik heb normaal opnames van 3 weken... Bleek ze dat helemaal niet te weten...:O

In Rotterdam is er nog steeds geen plaats... Gisteren is er gebeld, en waarschijnlijk is het donderdag en vrijdag ook nog niet... In het weekend is er meestal geen overplaatsing dus voorlopig zal ik hier nog wel in het beatrix blijven.

Morgen om 10u moet ik longfunctie gaan blazen. Dit op mijn eigen verzoek. Bij opname heb ik ook al niet geblazen, en normaal begin ik een kuur met een beginwaarde. Morgen dus blazen, en ik ben erg benieuwd naar hoe mijn longfunctie is. Hopelijk krijg ik die waarde wel te horen, want vorige keer hoorde ik niets, en moest ik de arts afwachten...

Sinds vanmorgen heb ik een paal met overwicht aan de voorkant... Eerst had ik 1 pomp, en de andere hing gewoon los, en werd met een soort wieltje (volgens ma druppelinsteller of zoiets) Nu heb ik 2 pompen, en word zowel het zout als de antibiotica met een pomp gedaan... Gezien de grootte van de voet van mijn paal, wankelt en wiebelt het dat het een lieve lust is... Daarnaast gaat de ene pomp bij ieder hobbeltje piepen, omdat hij dan de druppels niet meer kan tellen:P haha..

Als ik een week in het ziekenhuis ben, moet mijn PAC-naald vervangen worden (tenminste, zo gaat dat in rotterdam) Nu heb ik even uitgevogeld dat er zaterdagavond iemand werkt die het kan, en dus ga ik zaterdagavond naar de kinderafdeling (of komen zij naar mij) om mijn PACnaald hopelijk in 1x te laten verwisselen;)

Vandaag is de diabetesverpleegkundige langs gekomen, om even een praatje te maken over mijn suikers, maar daar is weinig uit gekomen;)

Op de zaal is het een gezellige boel, en over en weer word er heel wat geplaagd:P heerlijk:P Zo zei de zuster een keer dat ik, als er wat was, maar aan de bel moest trekken... (Nu is het een knopje dat je in moet drukken) Ik zeg dus heel serieus: Helpt het niet beter als ik op de bel druk? De zuster wist daarna niet wat ze moest zeggen;) hahah...

Ook hebben mijn zaalgenoten en ik al uitgevogeld dat je getest word op gekte, wil je op onze zaal komen;) en dat word dan niet gedaan als je het merkt, maar door middel van bloed onderzoek:P haha... Pas als je gek bent, mag je op onze kamer komen:P

Een vrouw die bij mij op de kamer ligt, mocht een koekje die ze bij de koffie kreeg niet... De zuster wilde het toen weg gooien, roept de man die bij mij op de kamer ligt zo: MAAR IK MAG HEM WEL!!! haha...

Hoe is het nu met me? Ik ben nog erg moe, en slaap veel. Zelfs in het rustuur probeer ik een dutje te doen, wat niet altijd lukt. Daarnaast hoest ik nog regelmatig, maar komt er weinig omhoog. Ook ben ik nog wat kortademig/benauwd... Morgen zoals ik al zei, moet ik longfunctie blazen, en daarna zien we wel weer.

Ik werk zoals jullie al merken, niet iedere dag mn site bij. Dit komt door vermoeidheid, en omdat ik soms gewoon geen zin heb... er is nu eenmaal niet zo veel te vertellen... Mijn ritme bestaat uit ontbijten, aankleden, koffie drinken, eten, rustuur, koffie drinken, bezoekuur, eten, bezoekuur, en dan nog een korte avond... Iedere dag hetzelfde;) Dus ja, dan is er weinig te vertellen;) Misschien dat ik morgen nog mijn site bij werk, maar het kan ook heel goed maandag worden...

Groetjes

maandag 6 juli 2009

1e update opname

Maandag 6 Juli 2009 15.30

Omdat ik even niet kon bloggen in verband met geen internet op mijn kamer, heb ik alles in mijn schrift geschreven. Nu ik bezoekuur heb, en mijn moeder er is, zijn we samen naar beneden gegaan, om even mijn site bij te werken op een computer die daar staat. Hopelijk houd ik dit vol, en kan ik de komende dagen ook. Kijk er echter niet raar van op als er 1 of meerdere dagen geen update is. Ik ben dan waarschijnlijk niet in de gelegenheid geweest om mijn site bij te werken... Allereerst even hoe het nu met me is: Ik ben heel moe, en een beetje duizelig, wat meer benauwd maar gelukkig niet extra zuurstof behoeftig...

Nu mijn verhaal vanaf vrijdag toen ik op de Spoed eisende hulp werd opgenomen...
Vrijdag om 5 uur belde mijn arts uit het sophia in rotterdam, en gaf door dat ik me kon melden op de Spoed Eisende HUlp van het Beatrixziekenhuis in gorinchem, en dat ik daarvandaan opgenomen zou worden in het ziekenhuis op de volwassenafdeling.

Na gegeten te hebben, nog even snel mijn site bijwerken, en mn tas inpakken, gingen we op weg naar het ziekenhuis waar we om half 7 op de SEH arriveerden. Na ons gemeld te hebben bij de bali, moest ik plaats nemen in de wachtkamer. Na ongeveer een kwartier in de wachtkamer gezeten te hebben, kwamen ze me roepen: Mevrouw Vlot, u mag meekomen... Zo, dacht ik, dat gaat snel... Maar na een foto van hart en longen werd ik weer in de wachtkamer geplaatst en begon opnieuw het wachten. Wat wel leuk was, is dat ik met de assistente die de foto maakte, gelijk een heel gesprekje kreeg naar aanleiding van mijn insulinepomp. Haar zoontje had er ook 1, en ze vroeg zich af hoe ik aan die pimp kwam (stikker voor insulinepomp). Vrij kort daarna (om 7 uur ongeveer) werd ik geroepen om bloed te komen prikken. Ik mocht daarna kiezen of in dat kamertje blijven zitten, of terug naar de wachtkamer. Daarom vroeg ik eerst maar hoe laat ze dachten dat de uitslagen zouden duren. het antworod was niet echt bemoedigend... De 1e is na 5 minuten binnen, de laatste na een uur... Nou, dan ga ik wel in de wachtkamer zitten, dan zie ik tenminste nog eens wat...

Om half 9 kwam een arts me halen, en die deed in een kamertje toen lichamelijk onderzoek en ik moest een lijst met vragen beantwoorden... Hoe ik me voelde, wat mijn klachten waren, waarom ik opgenomen moest worden, hoe ik het vond, etc etc... Daarna ging ze weg om te overleggen met de internist. Opnieuw begon het wachten. Toen.. Eindelijk om kwart voor 10 gingen we richting de afdeling... De reden van het lange wachten, was dat ze niemand konden vinden die een PAC aan kon prikken... PFF... was dat het hele probleem waarom ik zo lang in het kamertje zat te wachten???

Boven aangekomen stonden er 2 verpleegsters van de kinderafdeling te wachten die mijn PAC dan wel aan zouden prikken, ze zei er gelijk bij dat ze het een tijd niet had gedaan, maar dat ze het wel weer wilde proberen, omdat ik tenslotte anders een infuus moest... De 1e keer was het gelijk mis... Ik had het gevoel dat ze door de bodem van mijn PAC doorprikte en dat was nu niet bepaald een fijn gevoel... teon ze wilde doorspuiten, kreeg ik een gevoel van druk op de PAC en heb ik gezegd dat hij echt niet goed zat. Een van de 2 verpleegsters ging op weg naar beneden om nieuwe spullen te halen, want ze hadden maar voor 1x mee... na een tijdje: de 2e poging.... Weer mis... Ondertussen ging ik steeds meer zweten, en had ik steeds meer het gevoel van nou, doe dan maar een infuus... Maar nee... Ze trok de naald er uit (die haaks krom was) en zei: ik doe nog 1 poging, en daarna ga ik een gewoon infuus prikken, want dan waag ik het niet meer... Oke... Vooruit... Nog 1 poging dan... Even later zat er dan toch een naald goed... na 3x prikken, natte zweethandjes, een hart dat klopte in mn keel, en een moeder die zoiets had van wat moeten we hiermee doen... Nadat ze me uitgebreid hadden bedankt voor mijn moedige gedrag, en dat ze het op mij weer mocht oefenen, en dat ik zo rustig bleef, gingen de 2 verpleegsters weg...

Na een opnamegesprek, waarin opnieuw vragen werden gesteld, Waarin ik werd gewogen, en waarin ik steeds meer moe werd, gingen we naar de zaal waar ik kwam te liggen. Toen ik daar binnenkwam dacht ik even van: NEE geen zaal... Er bleken 3 vrouwen te liggen. 1 uit 1922 (die dementerende was), 1 uit 1933 (die leukemie had, en heel de tijd lag te kuchen), en 1 van een jaar of 50. Daar ga je dan, dacht ik... Het dementerende vrouwtje kwam steeds uit bed, liep door de kamer te scharrelen, en riep steeds: zuster, zuster, kunt u mij helpen?? Maar goed, ik was blij dat ik een bed had, de antibiotica gestart was, en dat ik eindelijk opgenomen werd.

Nadat mijn moeder even had geholpen met uitpakken van mn kleding, en ik geinstaleerd was, is ze naar huis gegaan, en ben ik gaan slapen. Vanaf deze plaats wil ik mijn lieve moeder even bedanken voor alles wat ze voor mij over heeft. Na een hele dag gewerkt te hebben, heeft ze nog eens 3 uur op de SEH gezeten, meer dan een uur op de afdeling, en daarna moest ze nog naar huis. Ze heeft me bijgestaan waar ik kon, geholpen waar ze kon, en ze steunde me, zoals alleen een echte moeder kan:) Lieve mama, dank u wel, u betekent veel voor me... Ik hou van u...
De 1e nacht heb ik enorm slecht geslapen (maar 3 uur). De dementerende vrouw kwam steeds uit bed, andere patiënten gingen naar de wc (1 vrouw wel 9x op een nacht) en de zusters liepen af en aan, veel piepende pompen etc. ZOndagochtend was ik dus erg moe toen ze om 6u de controles kwamen doen. Maar, ondanks die moeheid was er tot mijn blijdschap geen enkel spoortje van een allergische reactie. geen koorts, jeuk, misselijkheid, overgeven etc. Alleen maar erg moe, en een heel klein beetje duizelig, en wat meer benauwd. Zaterdagochtend heb ik rustig doorgebracht. Alleen maar op bed gelegen, met Gerrine die op bezoek kwam, een stukje gelopen, en daarna weer op bed...

Ondertussen was het demente vrouwtje naar een 1 persoonskamer gegaan, omdat ze haar niet meer wakker kregen, en haar bloeddruk heel laag was. De vrouw die tegenover mij lag, is naar het raam verhuisd (ik lig aan de kastkant), en s middags kwam er weer een vrouw bij die een aangezichtsverlamming had. en complicaties. We hadden zo dus van alles en nog wat op de kamer... nierproblemen, aangezichtsverlamming, leukemie, en CF... toch hadden we met 3 van de 4 wat gelijk... ALlemaal Diabetes... Voor het eten, allemaal tegelijk meten en spuiten (ik bolussen), en dat geeft wel een leuk sfeertje... Daarnaast heb ik kennis gemaakt, en babbelen we nu heel wat af... Wat eerst zo saai leek, blijkt enorm gezellig te zijn...

Zaterdagmiddag toen mijn moeder op bezoek kwam, zijn we naar beneden (buiten) gegaan, en hebben we even op een bankje gezeten. toen ik te moe werd zijn we weer naar boven gegaan, en hebben we daar nog een tijdje in een soort huiskamer gezeten. Daarna zijn we terug gegaan met het besluit dat we zo vaak mogelijk even een stukje zouden gaan lopen. Eenmaal op zaal, was ik blij dat ik weer op bed kon gaan liggen... Ik ben toch duidelijk meer moe dan thuis, en ook wel wat benauwder... Gelukkig heb ik nog geen zuurstof nodig. Na een tijdje is mijn moeder naar husi gegaan, om savonds weer terug te komen.

Van een verpleegster hadden we gehoord dat je misschien in de huiskamer internet kon ontvangen op een eigen laptop, dus had mn moeder mn laptop meegenomen... En inderdaad... Ik had verbinding, maar als ik internet wilde openen moest je een wachtwoord hebben en een gebruikersnaam, dus ging het feest niet op, en kon ik niet op internet;) Daarna nog even blijven zitten, en weer terug naar mn kamer. Om 8uur heeft mijn moeder me even geholpen met douchen en daarna is ze naar huis gegaan. Van zaterdag op zondag nacht heb ik heel goed geslapen (van 11-6). Zondagochtend heb ik ook weer ontbeten, mezelf aangekleed, en daarna heerlijk op bed liggen lezen, en gepraat met de 2 vrouwen tegenover me op de kamer. De 3e vrouw sliep veel, en sprak weinig...

Van 11 tot 12 is het in het weekend ook bezoekuur, en toen kwamen de buren dus op zondagochtend. Dat was erg gezellig, en daarna was het al weer etenstijd, en rustuur.. Van half 3-half 4 kwam ma nog even, en daarna ging ze naar de kerk. Ondertussen had ik mijn pillen in moeten leveren, omdat de arts wilde dat de verpleging dat regelde. Oke, ik vind het best... Als hun het kunnen bolwerken, en allemaal snappen.... Na de kerk kwam mn moeder weer, en hebben we weer (smiddags ook) een wandeling gemaakt.. IN de huiskamer hebben we een heel tijdje gezeten, en daarna weer terug naar mn kamer. Mn broertje is toen ook nog even geweest, en aan het eind van het bezoekuur heb ik ze weer weggebracht naar de lift. Ook vannacht heb ik goed geslapen, en vanmorgen heerlijk gedouched. Daarna drinken, en verhuisd naar het raam, de vrouw die daar lag, is verhuisd naar een eenpersoonskamer, en een andere vrouw is naar huis gegaan... Dus lagen we samen, en hadden we allebei een plek bij het raam. Ondertussen hebben we al een behoorlijke band opgebouwd, en grappen we heel wat af...

Waar ik heel hard om moest lachen, was dat ze vanmorgen binnen kwamen, met een vraag: Ja euhh deze medicijnen kan ik niet bestellen bij onze apotheek, kun je ze zelf meenemen? hahahhaha... die vond ik helemaal goed... eerst moet ik ze inleveren, omdat hun ze wel bestellen dan, en dan moet ik ze zelf meenemen... haha... Ik mijn moeder gebeld (heb telefoon bij mn bed, dus als je het nr wilt, laat het dan even weten door mijn moeder of mij te smsen of contacten.. Graag niet te vroeg, niet te laat bellen)

O ja, de arts is ook nog langs geweest, en die gaf aan weinig van CF te weten, en dat ze het continue met rotterdam overlegden wat ze moesten doen. Ik moest hun maar helpen... HAHA... lekker dubbel... Ik moet hun helpen, hun doen mijn medicijnen... haha...
Maar goed, mn moeder heeft de medicijnen meegenomen en de verpleging heeft ze gekregen... Ach, wel makkelijk als ze het overnemen, maar ik moet er toch zelf op letten dat ik alles krijg, en alles moet ik controleren;) haha...

Hoe is het dan nu met me? Nou, ik voel me erg moe, hoest wel, maar niet heel veel, heb niet veel trek, en eet slecht... Ook ben ik een beetje duizelig, maar de allergische reactie is uitgebleven... Ik ben daar erg blij en dankbaar voor, en hoop dat hij niet meer komt...
Aangezien ik nu alles heb verteld (bij mijn weten) ga ik weer lekker naar boven, en jullie horen wel weer als ik wat weet;)

Groetjes